و بر اين كه مردم ميراث مىبرند از پدر و مادر خود وخويشاوندان نزديكتر خود و ضامن جريره ء خود هر گاه بميرند ( 1 ) .
الاية الثانية قوله تعالى فى سورة الاحزاب : ( وأُولُوا الأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ الله مِنَ الْمُؤْمِنِينَ والْمُهاجِرِينَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلى أَوْلِيائِكُمْ مَعْرُوفاً ) ( 5 ) .
يعنى صاحبان رحمها وخويشاونديها بعض ايشان سزاوارترند ببعض ديگر در ميراث بردن از يكديگر در كتاب خداى تعالى از مؤمنان و آنان كه هجرت كرده اند از مكه به مدينه به متابعت پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم مگر آن كه بكنيد به دوستان خود كار مناسب كه معلوم است در شرع يعنى وصيت .
روايت كرده اند كه در صدر اسلام مؤمنان ميراث مىبردند از يكديگر به علاقه ء مواخات ومهاجرت بنا بر آن كه پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم چون هجرت فرموده از مكه به مدينه عقد مواخات يعنى برادرى انداخت ميان مهاجرين وانصار . ومؤمنان به علاقه ء مهاجرت از يكديگر ميراث مىبردند يا به علاقه مواخات و برادر خواندگى
هامش
( 1 ) آيه ء شريفه دلالت مىكند كه خداوند متعال براى هر كسى اولى به تصرفى ووارثى قرار گذاشته كه از ما ترك پدر و مادر و اجداد وجدات و ساير اقرباء وخويشاوند و كسانى كه با ايشان عقد و عهد بسته اند ارث مىبرند . وهم دلالت مىكند پس از تذكر اجمالى به اسباب ارث وتوارت خواه نسبى وخواه سببى بر اين كه واجب است بر حكام و مؤمنين نصيب هر يكى از وراث را از ما ترك مورث به تصرف ايشان بدهند چنانچه مىفرمايد ( فَآتُوهُمْ نَصِيبَهُمْ ) .
به جهت اين كه خداوند بر همه چيز شاهد وعالم است ( إِنَّ الله كانَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيداً ) بحيث لم يزل عالما بجميع الاشياء مطلعا عليها جليها وخفيها فهو الحكيم الخبير .
لا يخفى على الفقيه ان فى ذلك تهديدا ووعيدا على من خالف حكمه سبحانه فى الفرائض و احكام الارث .