شأن جماعتى كه حرام گردانيده بودند بر خود طعامهاى لذيذ را وجامه هاى نفيس را .
و ظاهر آنست كه مراد از صيغه ء امر كه كلوا اباحه ء اكل و ساير انتفاعات است وتخصيص اكل بذكر از جهت آنست كه او اهم انتفاعاتست .
پس آيت مذكوره دلالت كند بر اباحه ء ( 1 ) جميع آن چه در زمين است الا ما اخرجه الدليل .
الاية الثالثة قوله تعالى فى سورة البقرة ايضا : ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ واشْكُرُوا لِلَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ ) ( 172 ) .
يعنى اى گروه مؤمنان بخوريد از پاكهاى آن چه روزى داده ايم شما را وشكر كنيد مر خداى تعالى را اگر باشيد كه او را مىپرستيده باشيد .
ظاهر آنست كه مراد از طيب اينجا نيز پاك باشد يا لذيذ نه حلال زيرا كه حلال بودن معتبره است در رزق نزد ما .
واضافه ء ( طيبات ) بما رزقناكم اضافه ء جزء است بكل يا اضافه بيانى ومفعول ثانى رزقنا مقدر است و آن ضميرى است راجع بما يعنى ( رزقناكموه ) .
و ظاهر آنست كه مراد از قول او ( واشْكُرُوا لِلَّهِ ) امر به شكر است بر : ( طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ ) يعنى ( واشكروا للَّه عليها ) وامر به شكر بمعنى واجبست وامر به اكل بمعنى اباحه .
و در لفظ الله التفاتست از تكلم به غيبت وتقديم مفعول ( تعبدون ) كه ضمير
هامش
( 1 ) بناء بر آن كه من در كلمه ء مما فى الارض تبعيضيه است دلالت بر اباحه ء جميع آن چه در روى زمين است نمىكند بلكه به اباحه ء بعض از آنها مىكند مگر اين كه من بمعنى بيان باشد آن وقت استدلال صحيح خواهد شد .