فِيمَا افْتَدَتْ بِهِ تِلْكَ حُدُودُ الله فَلا تَعْتَدُوها ومَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ الله فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ) ( 229 )
يعنى حلال نيست مر شما را اى ازواج آن كه بگيريد از آن چه داده ايد به زوجات خود چيزى را مگر آن كه بترسند زوج وزوجه از آن كه به جاى نتوانند آورد حدود خداى تعالى در باب حقوق زوجيت ( 1 ) پس اگر بترسيد اى حاكمان شرع از آن كه به جاى نتوانند آورد زوج وزوجه حقوق زوجيت را پس نيست گناهى بر شما در تجويز آن كه زوج بگيرد از زوجه در عوض طلاق او مالى را كه وا خرد زوجه به آن مال نفس خود را اين احكام كه مذكور شد از بيان حلال و حرام تعينها وتكليفهاى خداى تعالى است بنده هاى خود را پس در مگذريد از آن وبدانيد كه آنان كه در گذرند از تكليفهاى خداى تعالى پس آن جماعت ايشانند كه ستم كارانند .
سبب نزول اين آيت آن بود كه جميله دختر عبد الله بن ابى سلول زوجه ء ثابت بن قيس بود وازو متنفر بود وثابت او را دوست مىداشت جميله نزد پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم رفت .
وگفت كه يا رسول الله بعد ازين سر من و سر ثابت جمع نمىشود در يك جا از
هامش
( 1 ) مراد از حدود در اين آيه ء كريمه حدود و حقوق زناشويى است ومراد از اقامه ء آن مراعات كردن هر يكى از مرد و زن است حق ديگرى را مانند اين كه زن را لازمست مراعات حق شوهرش را در نفس خود و در اموال شوهر بلكه غرض اصلى از اقامه ء حدود تمكين زوجه به شوهر وحفظ آن از تعدى حدود است از قبيل زنا وادخال اجنبى بر فراش شوهر چنانچه از اخبار مستفاد مىگردد .