منقول از ابن عباس آنست كه واقع نشده . و بعضى گفته اند كه واقع شده است نسبت به چهار زن ميمونة دختر حارث وزينب دختر حزم وخولة دختر حكيم وام شريك دختر جابر اسدى .
چنان كه مرويست از امام زين العابدين عليه السّلام و روايت كرده اند كه چون بعضى از اين زنان نفس خود را به پيغمبر ( ص ) هبه كردند عايشه گفت كه چيست حال زنان كه نفسهاى خود را مىبخشند بىمهر پس آيت مذكوره نازل شد .
عايشه به پيغمبر ( ص ) گفت كه خداى تعالى مسارعت نمىكند مگر در تحصيل مراد تو آن حضرت فرمود كه اگر تو نيز اطاعت امر خداى تعالى كنى خداى تعالى مسارعت كند در تحصيل مراد تو .
هامش
است براى ساير مردم جايز نيست مگر با تعيين مهر .
7 - متبادر از ظاهر آيه ء كريمه تعلق قوله سبحانه ( خالِصَةً لَكَ ) به زنى موهوبه است .
چنانچه از روايات وارده در تفسير آيه هم ظاهر مىشود .
نه اين كه متعلق است بعموم زنانى كه در آيه ء مذكور هستند .
8 - ظاهر از سياق آيت اينست كه زنى موهوبه هم از جمله ء زوجات مدخول بها است .
9 - اين كه عقد نكاح زن موهوبه بايد بلفظ نكاح باشد نه بلفظ هبه چنانچه از قول ( إِنْ أَرادَ النَّبِيُّ أَنْ يَسْتَنْكِحَها ) ظاهر است .
10 - اين كه عقد نكاح موهوبة المهر بلفظ نكاح و يا زواج بايد واقع باشد به شرطى كه مقرون باشد به لفظى كه دلالت كند به هبه ء مهر مانند ( زوجتك نفسى هبة او بلا مهر او نحو ذلك ) در ايجاب . و مانند ( قبلت الزواج على هذا النحو ) در قبول .