و اين آيت دلالت مىكند بر تحريم نكاح هر يك ازواج آن حضرت بعد از مفارقت آن حضرت از او بهر وجهى كه واقع شود اما بعد از وفات آن حضرت به اجماع و اما بوجوه ديگر نزد اصحاب ما بنا بر عموم ازواجه .
و ظاهر قول او ( مِنْ بَعْدِهِ ) چنان كه واضح است ( 1 ) و اين نيز از جمله ء خصايص آن حضرتست ( 2 ) .
الاية الرابعة قوله تعالى فى سورة الاحزاب ايضا : ( يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَحْلَلْنا لَكَ أَزْواجَكَ اللَّاتِي آتَيْتَ أُجُورَهُنَّ و ما مَلَكَتْ يَمِينُكَ مِمَّا أَفاءَ الله عَلَيْكَ وبَناتِ عَمِّكَ
هامش
يحتاج إلى دليل محكم قطعى .
والحال ان الحرمة منوطة بصدق الزوجية فترك عمر رجمها وتعزيرها من غير نكير انما كان اجتهادا منه فى مقابل نص القرآن والحال ان دين الله لا يصاب بالعقول فافهم وتدبر وكن من الشاكرين .
( 1 ) كلمه ء ( مِنْ بَعْدِهِ أَبَداً ) ضمن آيه ء شريفه پس از نهى از ازدواج با زنان پيغمبر ، اختصاص به بعد از رحلت ندارد زيرا ضمير ( مِنْ بَعْدِهِ ) راجع به نكاح است پس آيه ء شريفه صريحا دلالت دارد به حرمت ازدواج زنانى كه پيغمبر با آنها ازدواج كرده ومفارقت حاصل شده است خواه در حال زيست يا ممات .
( 2 ) از آيه ء شريفه مستفاد مىگردد كه حفظ احترام حضرت رسول اكرم ( ص ) بر عموم جهانيان واجب و لازم است و هر گز نبايد مرتكب اعمالى شد كه سبب ايذاء حضرتش واقع گردد .
و يكى از كارهاى ناشايستى كه موجب نارضايتى رسول خداست تزويج با زوجات آن حضرت مىباشد هر چند كه بعد از رحلت ايشان باشد . چنان كه خداى تعالى براى حفاظت شئوناتش زوجات آن حضرت را به منزله ء مادران امت قرار داده و از ازدواج با آنها شديدا نهى فرموده است از اين است كه مىفرمايد ( إِنَّ ذلِكُمْ كانَ عِنْدَ الله عَظِيماً ) . يعنى : به درستى كه اين عمل ناشايست شما در نزد خداوند متعال از معاصى كبيره محسوب مىگردد .