ومزبور است .
چنان كه مرويست از امام صادق عليه السلام كه پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم قسمت وعدالت مىكرد ميان زنان خود در مرض موت خود برين وجه كه آن حضرت را مىبردند نزد ايشان وقوت نداشت كه خود برود و روايت كرده اند كه امير المؤمنين عليه السّلام دو زن داشت وچنان رعايت عدالت مىكرد ميان ايشان كه در روزى كه نوبت يكى از ايشان بود وضوء نمىساخت در خانه ء زن ديگر .
الاية الثامنة قوله تعالى فى سورة النساء ايضا : ( وإِنِ امْرَأَةٌ خافَتْ مِنْ بَعْلِها نُشُوزاً أَوْ إِعْراضاً فَلا جُناحَ عَلَيْهِما أَنْ يُصْلِحا بَيْنَهُما صُلْحاً والصُّلْحُ خَيْرٌ وأُحْضِرَتِ الأَنْفُسُ الشُّحَّ وإِنْ تُحْسِنُوا وتَتَّقُوا فَإِنَّ الله كانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيراً ) ( 128 ) .
يعنى اگر زنى بترسد ودريابد از شوهر خود درشتى وسركشى نسبت به خود يا رو گردانيدن از خود پس نباشد گناهى بر ايشان در آن كه صلح اندازند ميان خودها صلح انداختنى وصلح بهتر است وحاضر گردانيده شده است نفسهاى
هامش
2 - اين كه ميل و اعراض از زنان به طورى كه موجب تعليق زن وتضييع حقوق وى گردد جايز نيست .
3 - اين كه صلح مرد در ميان زنان بلكه صلح مرد با زن امريست واجب تا اين كه حفظ حقوق در جامعه مراعات بشود .
4 - اين كه تعدى در حقوق زنان موجب اثم و گناه است بايد تقوى وپرهيزكارى را مردان شعار خود گردانند در همه حال خصوصا در حفظ حقوق زنان .
5 - اين كه خداوند آمرزنده ء وبخشنده ء گناهانست نه بايد كه مردم پس از مطلع شدن به معاصى از توبه غفلت نمود چنانچه مىفرمايد ( فَإِنَّ الله كانَ غَفُوراً رَحِيماً ) .