كتاب النكاح
اين كتاب در بيان نكاح است ونكاح ( 1 ) در لغت بمعنى وطى است ( 2 ) و در شرع بمعنى عقديست كه صحيح گرداند وطى را بىواسطه و در او فضيلت بسيار است وافضل است از ترك نكاح از جهت روايت امام صادق عليه السّلام از رسول خدا ( ص ) كه فرمود ( ما استفاد امراء فائدة بعد الاسلام افضل من زوجة مسلمة تسره اذا نظر إليها وتطيعه اذا أمرها وتحفظه اذا غاب عنها فى نفسها وماله ) .
يعنى اخذ نكرده است مرد فايده ء بعد از مسلمانى كه فاضلتر بوده باشد از زن مؤمنى كه خوشحال گرداند او را هر گاه كه نظر كند بسوى آن زن وفرمانبردارى او كند هر گاه كارى فرمايد او را ومحافظت كند او را در حق نفس خود و در حق مال او هر گاه غايب شود ازو .
و احاديث در اين باب بسيار است و
در اين كتاب پنج بحث است :
هامش
( 1 ) ( نكح ينكح ) نحو ضرب يضرب ( نكاحا ونكحا ) المرأة : تزوجها .
نكحت المرأة تزوجت فهى ( ناكح وناكحة ) اى ذات زوج ( نكح المطر الارض ) اختلط . بثراها . الدواء فلانا : خامره وغلبه . النعاس عينه : غلبها .
( انكحه ) المرأة : زوجه إياها ( تناكحوا ) تزوج بعضهم ببعض . تناكحت الاشجار : انضم بعضها إلى بعض ( استنكح ) الرجل المرأة : تزوجها . فى بنى فلان تزوج فيهم . النوم عيونهم : غلبها ( المناكح النساء ) .
( 2 ) استعمال النكاح فى الوطي انما كان من باب ذكر الشيء وارادة لوازمه وآثاره لا انه كان مما وضع له اللفظ حقيقة كما حقق فى محله للاطراد فى الزواج دون غيره .