الاية السادسة قوله تعالى فى سورة النساء ايضا : ( وآتُوا الْيَتامى أَمْوالَهُمْ ولا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيثَ بِالطَّيِّبِ ولا تَأْكُلُوا أَمْوالَهُمْ إِلى أَمْوالِكُمْ إِنَّهُ كانَ حُوباً كَبِيراً ) ( 2 ) .
يعنى بدهيد اى اولياء يتيمان به ايشان مالهاى ايشان را وبدل مكنيد مال حرام را كه مال يتيمانست بمال حلال خود ومخوريد مالهاى يتيمان را با مالهاى خود به درستى كه خوردن مال يتيمان هست گناه به غايت بزرگ .
سبب نزول اين آيت آن بود كه مردى برادرزاده ء يتيم داشت و مال بسيار از آن برادرزاده نزد او بود چون يتيم بالغ شد مال خود را از عم خود طلب نمود به او نداد و به مجلس شريف پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم رفتند پس اين آيت نازل شد و چون عم مذكور آيت را شنيد گفت اطاعت مىكنم خدا ورسول خدا را وپناه مىگيرم به خداى تعالى از گناه بزرگ و مال برادرزاده ء خود را تسليم او كرد .
آن حضرت فرمود كه : ( من يوق شح نفسه ويطع ربه هكذا فانه يحل داره )
هامش
رشد و كمال عقل لازم است .
( هفتم ) اين كه اولياى اطفال مانند وصى وقيم قول ايشان تصديق نمىشود در دعوى خود بلكه بايد اقامه ء شهود نمايند .
( فائدة ) مخفى نماند آيه ء كريمه در مقام بيان وظايف مطلق اولياء است خواه ولى اصالتى باشد وخواه وصى منصوب از قبل حاكم و از اينست كه خدا خطاب را متوجه به عنوانى نكرده است بلكه مطلقا خطاب فرموده بقوله سبحانه ( وابْتَلُوا الْيَتامى ) اه ) و همچنين در مقام بيان توصيه ء صغار است خواه يتيم باشند وخواه لطيم وخواه عجى وخواه با پدر و مادر وتوصيف آنها بر يتيم بعنوان غلبه ء افرادى است چون كه در غالب يتيمان داراى ثروت مىباشند .
و بنا بر اين اشكال اين كه آيه ء شريفه شامل ببيان وظايف پدران نيست از جهت عدم صدق يتيم در صورت وجود پدر .
متوجه نمىشود زيرا كه مراد از يتامى مطلق صغار است وتوصيف بر يتيم من باب غلبه در مصداقست در اين آيت .