كند موصى چيزى را كه وصيت مىكند وخواه تعيين نكند و همچنين تعيين كند كسى را كه از براى او وصيت مىكند وخواه نكند پس جايز باشد وصيت كردن به آزاد كردن يكى از دو بنده ء معين ونيز جايز باشد وصيت از براى يكى از دو كس معين و در هر دو صورت وارثان تعيين مىكنند وقرعه مستحب است از براى دفع تهمت ليكن معتبر نباشد وصيت مطلقا مگر از ثلث تركه يا كمتر واعتبار او در بيشتر موقوف باشد بر اجازه ء وارثان بنا بر اجماع وروايات اهل بيت عليهم السّلام .
الاية الثالثة قوله تعالى فى سورة البقرة : ( وإِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِ الْمَوْتى قالَ أَ ولَمْ تُؤْمِنْ قالَ بَلى ولكِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِي قالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلى كُلِّ جَبَلٍ مِنْهُنَّ جُزْءاً ثُمَّ ادْعُهُنَّ يَأْتِينَكَ سَعْياً واعْلَمْ أَنَّ الله عَزِيزٌ حَكِيمٌ ) ( 260 )
يعنى ياد كن اى محمد حادثه را كه واقع شده در وقتى كه گفت ابراهيم ( ع ) كه پروردگار من بنما مرا كه چگونه زنده مىگردانى مرده ها را گفت خداى تعالى كه آيا ندانسته اى قدرت مرا و ايمان نياورده اى به قدرت من بر زنده گردانيدن مرده ها ابراهيم عليه السلام گفت كه دانسته ام و ايمان آورده ام ليكن مىطلبم از تو زنده - گردانيدن را تا اطمينان وتسلى دل من در شناختن حقيقت قدرت تو زياده شود
هامش
غير مضار للورثة وذلك انما يكون فيما اذا اوصى زائدا عن الثلث حتى يرد إلى الثلث الا ان تمضى الورثة ما زاد عنه فحينئذ تكون نافذة كما تفسرها الاخبار الصحاح المروية عن الائمة الهداة عليهم السّلام .
( فائدة ) از آيه ء شريفه مستفاد مىشود كه استحقاق وارث بر ارث پس از اداء مال - الوصية ودين است ولازمه اش عدم انتقال به ورثه است مادامى كه وصيت ودين اداء نشده است در صورتى كه دين و وصيت مستغرق تركه باشد بلكه در حكم مال ميت است پس اگر وارث دين و وصيت را اداء نمودند از مال خودشان عين تركه را اخذ نمايند و الا ديان اولى هستند از موصى له و از وارث چنانچه صريح اخبار است و در صورت عدم استيعاب زياده از وصيت ودين منتقل مىشود به ورثه .