ومؤيد اينست آن كه روايت كرده اند از امام صادق عليه السّلام كه مراد ازين افاضه ، افاضه از مشعر است و آن كه تأسيس بهتر است از تأكيد . ( 1 ) وبرين تقدير مراد از ناس حمس است چنان كه مذكور شد يا ابراهيم عليه السّلام تنها يا با اولاد يا آدم وحوا عليه السّلام .
و بر هر تقدير آيت مذكوره دلالت مىكند بر تأكيد افاضه از عرفات ووقوف در او يا بر تأكيد وجوب افاضه از مشعر الحرام ووقوف در او .
الاية الخامسة قوله تعالى فى سورة البقرة ايضا : ( فَإِذا قَضَيْتُمْ مَناسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا الله كَذِكْرِكُمْ آباءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْراً فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا و ما لَهُ فِي الآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ ومِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وقِنا عَذابَ النَّارِ أُولئِكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِمَّا كَسَبُوا والله سَرِيعُ الْحِسابِ . ) ( 200 - 202 ) يعنى پس هر گاه به جا مىآوريد عبادات حج خود را پس ياد كنيد خداى تعالى را مثل ياد كردن قومى كه سختتر و بيشتر باشد ياد كردن ايشان پدران خود را از شما پس بعضى از مردم كسى است كه مىگويد اى پروردگار ما بده ما را آن چه مىخواهيم در دنيا و نيست آن كس را در آخرت هيچ نصيبى و بعضى از مردم
هامش
( 1 ) علاوه از اين حمل افاضه ء دومى بر افاضه از مشعر الحرام بمنى موجب سلامتى قول از تقدير است زيرا كسانى كه بر افاضه به عرفات حمل نموده اند قايل بر تقديم و تأخير شده اند وتقديرش را به اين نحو گفته اند ( ليس عليكم جناح ان تبتغوا فضلا من ربكم ثم افيضوا من حيث افاض الناس فاذا افضتم من عرفات فاذكروا الله عند المشعر الحرام واستغفروا الله ان الله غفور رحيم ) .
و معلوم است كه دليلى ملزم بر اين تقدير قائم نشده است و آيه ء كه متواترا به اين ترتيب رسيده تغيير ترتيب آن نوعي از تحريف است در صورتى كه ظاهر آيه ء شريفه بنا به گفته ء ما صحيح است .