بصريح يا به قرينه ء بيان پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم ( 1 ) .
وقول او ( واتَّقُوا الله ) تا آخر آيت تأكيد احكام مذكوره است وتهديد بر مخالفت آن .
الاية الثانية قوله تعالى فى سورة البقرة ايضا : ( الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُوماتٌ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلا رَفَثَ ولا فُسُوقَ ولا جِدالَ فِي الْحَجِّ و ما تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ الله وتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ
هامش
( 1 ) از آيه ء شريفه احكامى مستفاد مىگردد :
1 - ارسال هدى در صورت احصار .
2 - عدم جواز حلق تا اين كه هدى به محل ذبح برسد .
3 - جواز حلق به كسى كه مريض باشد يا اين كه به واسطه ء محفوظ داشتن موى سر اذيتى به او برسد .
4 - وجوب فديه بر كسى كه حلق نموده بعد از مرض يا اذيت .
5 - فدية عبارت از روزه و يا صدقه و يا قربانى است .
6 - وجوب حج تمتع در صورت امن از مرض ودشمن به اين معنى كه احرام عمره را انشاء كند وبيايد به مكه تا عمل عمره را انجام دهد تمتع كند از محظورات احرام حتى از نساء سپس احرام حج كند و برود به عرفات و به مشعر وبمنى واعمال حج را خاتمه دهد به طورى كه در فقه بيان شده است .
7 - وجوب هدى وذبح از آن چه ميسر است .
8 - وجوب روزه سه روز در منى در حال حج و هفت روز پس از مراجعت به وطن به كسانى كه قادر به ذبح وقربانى نبوده از كسانى كه اهل مكه و مسجد حرام نباشند .
9 - اين كه حج تمتع واجب است بر كسانى كه اهل حج از اهل مسجد حرام نباشند وتحديد حاضرين مسجد حرام چنانچه مصنف ره بيان كرده از سنت مستفاد مىگردد .
10 - اين كه حجاجى كه از اهل مكه وحاضرين در مسجد الحرام هستند وظيفه ء ايشان حج قران و يا حج افراد است نه حج تمتع به طورى كه بيان گرديد .