مالهاى ما سبب تخلف ما باشد ازين غزوه پس بگير مالها را و ما را پاك گردان از گناه ، آن حضرت فرمود كه خداى تعالى امر نكرده مرا كه از مال شما چيزى بگيرم پس اين آيت نازل شد و آن حضرت از مال ايشان زكات شرعى گرفت .
و كلمه ء من در ( مِنْ أَمْوالِهِمْ ) از براى تبعيض است ( و : ( تُطَهِّرُهُمْ ) صفت صدقه است ( وتُزَكِّيهِمْ بِها ) عطف است برو و ظاهر آنست كه هر دو صيغه خطابند و احتمال دارد كه اول صيغه ء غيبت باشد و دوم صيغه ء خطاب و بر هر تقدير فايده ء وصف صدقه به تطهير وتزكيه تنبيه است بر آن كه مأمور به اخذ صدقه است كه ايشان را فايده دهد و آن صدقه ايست كه از روى طيب خاطر وخلوص اعتقاد باشد .
ومراد از ( صَلِّ عَلَيْهِمْ ) دعاى خير است بر ايشان به قرينه ء مقام و در صلاتك دو قرائتست صيغه ء افراد به الف وتاء مفتوحه بمعنى دعاء و صيغه ء جمع به واو والف وتاء مكسوره بمعنى دعاء و ( سكن ) عبارتست از چيزى كه تسلى خاطر و آرام دل به او باشد .
ومخفى نماند كه آيت مذكوره دلالت مىكند بر وجوب زكات به قرينه ء سبب نزول و عمل پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم بعد از نزول آن ونيز دلالت مىكند بر وجوب اخذ زكات بر پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم بصريح و بر وجوب اخذ آن بر امام ( 1 ) وساعى زكات
هامش
( 1 ) ظهور خطاب راجع به حضرت پيغمبر ( ص ) است ولى از جهت محكم بودن زكات در هر دور وكور واولو الامر بودند حضرات ائمه هدى ( ع ) كه به واسطه ء كتاب وسنت ثابت شده هر يكى از ائمه ء هدى ( ع ) اقدام به وظايف دينى نموده در حال تسلط و از اين جهت حاكم شرع مىتواند انجام وظيفه نمايد ولى آن چه كار را سهل نمايد آنست كه وجوب زكات مشروط به اخذ پيغمبر وامامان نيست زيرا كه زكات و خمس حقوق مالى است وظيفه ء هر مؤمن اداء كردن آنست و بر عموم مؤمنين از باب حسبه لازم است امر بمعروف نمايند و