مىشود بر سبيل تعليق بموت مثل وصيت وتدبير .
و بعضى گفته اند كه مراد از محيا وممات نفس حيات وموتست و بر هر تقدير ( للَّه ) متعلق است به اخلاص و يا به ثبوت وخلوص يعنى امور مذكوره خالص گردانيده شده اند يا ثابت وخالص است مر خداى تعالى را ووصف خداى تعالى به آن كه پروردگار عالميانست بىشريك اشارتست بوجه استحقاق او عبادت بطريق اخلاص و ( ذلك ) اشارتست بقول او كه مذكور است يعنى اظهار اخلاص است يا بنفس اخلاص وقول او ( وأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ ) دالست بر آن كه عبادت مذكوره واخلاص در آن مخصوص نيست بر پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم بلكه مشتركست ميان آن حضرت وامت .
پس آيه دلالة مىكند بر وجوب اخلاص در عبادت مطلقا چنانچه تفصيل آن سابقا در آيت نيت گذشت .
( الاية الثالثة ) قوله تعالى فى سورة المائدة : ( إِنَّما وَلِيُّكُمُ الله ورَسُولُهُ والَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ ويُؤْتُونَ الزَّكاةَ وهُمْ راكِعُونَ ) ( 55 ) يعنى اينست وجز اين نيست كه كفيل مهمات شما و اولى به تصرف در امور دين و دنيا شما خداى تعالى است ورسول او و آن كسانى كه ايمان آورده اند آن چنان كسانى كه به پاى مىدارند نماز را ومىدهند زكات را در حالى كه ركوع كننده اند در نماز .
بدان كه مفسران اتفاق كرده اند بر اين كه اين آيه در شأن امير المؤمنين على عليه السلام نازل شد وسبب نزول آن بود كه ابو ذر غفارى روايت كرده و گفته كه شنيدم با اين دو گوش خود و اگر دروغ گويم كر شوم وديدم با اين دو چشم خود اگر دروغ گويم كور شوم كه مىگفت پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم كه على عليه السّلام كشنده
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 202
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٢٠٢