در هر وقت نماز مىرفت بدر خانه ء امير المؤمنين وسيدة النساء صلوات الله عليهما ومىگفت :
( الصلاة رحمكم الله : ( إِنَّما يُرِيدُ الله لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ ويُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً ) يعنى وقت نماز است نماز كنيد رحمت كناد خداى تعالى بر شما اينست وجز اين نيست كه مىخواهد خداى تعالى عصمت شما را تا ببرد از شما اى اهل بيت گناه را و پاك گرداند شما را پاك گردانيدنى .
ومخفى نيست كه قول او ( لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُكَ ) دلالت مىكند بر آن كه طلب روزى نه واجبست بر رسول صلَّى الله عليه وآله وسلَّم و نه سنت ليكن اين حكم در امت جارى نيست وقاعده ء تأسى اينجا مرعى نى زيرا كه نص واجماع شاهدند بر آن كه امت را طلب روزى سنت است و گاهى واجب شود بر ايشان پس حكم مذكور از خصايص رسول صلَّى الله عليه وآله وسلَّم باشد .
ووجه اختصاص اين حكم به آن حضرت آن تواند بود كه طاعات آن حضرت افضل طاعاتست وكثرت نتايج وجلالت فوايد مترتبه بر آن به مثابه ء است كه لايق نيست آن حضرت را كه به چيزى ديگر پردازد و به مطلوب ديگر نظر اندازد بخلاف امت .
الاية الرابعة قوله تعالى فى سورة المؤمنين : ( قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ ) ( 1 )
هامش
( 1 ) از آيه ء شريفه مستفاد نمىشود كه طلب روزى نه واجب است و نه سنت به حضرت پيغمبر ( ص ) تا از مختصات وى محسوب باشد بلكه مراد اينست كه ما اداى نماز مىخواهيم نه روزى بلكه ماييم روزى دهنده به تو وبهر روزى خوار و به عبارت ديگر مراد اينست كه اى پيغمبر از تو چيزى نمىخواهيم مانند روزى كه در اختيارت نباشد بلكه امرى مىخواهيم مثل نماز كه از اختيارت خارج نيست و طلب روزى به همه كس لازم وضرورى است .