كه در اين مقام مذكور است نفى حكم ما عدا نمىكند نزد محققين بلكه تخصيص مؤمنان بذكر جهت شدت اهتمام است بشأن ايشان وكافران نيز مكلفند به وجوب نماز و احكام شرعيه چنان كه سابقا مذكور شد .
الاية الثانية قوله تعالى فى سورة البقرة : ( حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ والصَّلاةِ الْوُسْطى وقُومُوا لِلَّهِ قانِتِينَ فَإِنْ خِفْتُمْ فَرِجالًا أَوْ رُكْباناً فَإِذا أَمِنْتُمْ فَاذْكُرُوا الله كَما عَلَّمَكُمْ ما لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ ) 138
يعنى محافظت كنيد اى مؤمنان بر نمازها و بر نماز ميانه وبايستيد به نماز از براى خداى تعالى در حالتى كه دعا كننده باشيد پس اگر بترسيد از آن كه به قاعده ء مقرره نماز كنيد در حالى كه پياده راه مىرفته باشيد يا سواره مىرانده باشيد پس هر گاه در امن شويد وخوف شما زايل گردد پس ياد كنيد خداى تعالى را به نماز كردن يا شكر كردن هم چنان كه تعليم كرده است شما را چيزى را كه شما به خود نمىدانستيد آن را از احكام نماز .
مخفى نماند كه مراد از محافظت بر نمازها اهتمام است بشأن نمازها واداى آنها در اوقات معينه آنها وفوت نكردن آنها ووسطى مؤنث اوسط است از وسط بمعنى در ميان شدن يعنى نمازى كه در ميان واقع است و احتمال دارد كه مؤنث اوسط بمعنى عدل وافضل وگويا اين معنى مأخوذ است از معنى اول بنا بر آن كه مقرر است كه خير الامور أوسطها يعنى بهترين چيزها ميانه ء آنهاست و بر هر تقدير ذكر صلاة وسطى بعد از صلوات تخصيص است بعد از تعميم از جهة تنبيه بر افضليت او وخلافست در ميان مفسران در آن كه صلاة وسطى كدام نماز است .
بعضى برآنند كه نماز پيشين است ( 1 ) .
هامش
( 1 ) يعنى ظهر چنانچه صريح روايات صادره از حضرات معصومين عليهم السلام است .