از جهة آن كه او زايل كننده ء عقل است و بر اندازنده ء مال است پس نازل شد قول خداى تعالى ( آيه ء 219 ، البقرة : يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ والْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ ومَنافِعُ لِلنَّاسِ ) ( 1 ) يعنى مىپرسند از تو اى محمد در باب خمر وقمار بگو در ايشان گناه بزرگست وفايده هاست از براى مردم پس بعد از نزول اين آيت بعضى مىخوردند و بعضى نمىخوردند بعد از آن عبد الرحمن بن عوف روزى ضيافت كرد جمعى را از اصحاب پس خمر خوردند و مست شدند وپيشنمازى كرد يكى ازيشان و در نماز سوره ء ( قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ ) خواند وخواند كه اعبد ما تعبدون پس نازل شد :
قول خداى تعالى ( آيه ء 43 ، النساء : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقْرَبُوا الصَّلاةَ وأَنْتُمْ سُكارى ) ( 2 ) چنان كه گذشت .
بعد از نزول اين آيت مردم به شرب خمر كم اقدام مىنمودند تا آن كه روزى ضيافت كرد عتبان بن مالك سعد بن ابى وقاص را با جمعى از اصحاب پس خمر خوردند و مست شدند وشعرها مىخواندند و با يكديگر تفاخر مىكردند سعد شعرى خواند در هجو انصار بود پس شخصى از انصار كه آنجا حاضر بود زد سعد را به استخوانى طرف دهان شتر و سر او را شكست چنان كه سفيدى سر استخوان
هامش
( 1 ) آيه ء شريفه صريح است در حرمت خمر چون كه مىفرمايد در خصوص خمر وقمار اين دو عمل گناهى است بزرگ ووجود منافع جزئى در بعض موارد و در تجارت موجب حليت آنها نمىباشد چنانچه در خصوص قمار مسلم همه ء مسلمانان است وتشبثات جمعى از اهل سنت به حليت براى حفظ احترام گذشتگان وپرده پوشى از اعمال قبيحه ء آنهاست فقط .
( 2 ) و همچنين اين آيت صريح در حرمت خمر است واقدام جمعى از اصحاب دليل بر جواز شرعى نمىشود چنانچه گذشت .