به بالاى ابروان مىرسد ؛ و عقدرو رشته مرواريدى است كه از زير ذقن مىگذرد و از دو طرف با قلابى كوچك زير گوشها به پيچ زلف يا لبه عرقچينبند مىگردد . زنان بعضى شهرستانها به جدار چپبينى خود حلقهاى مىآويزند . اين حلقه نازك و قطرش چنان است كه انگشت وسط از ميانش مىگذرد . پايين اين حلقه دو دانه مرواريد گرد و ميان مرواريدها يك دانه ياقوت تعبيه شده است . غالب بردگان و بردهزادگان نيز اين حلقه را به بينى مىآويزند . قطر حلقهء بينى زنان بعضى ولايات آنقدر زياد است كه انگشت شست آسان از ميان آن مىگذرد . اما بانوان اصفهانى و زنان اصيلى كه نژاد از ايرانيان دارند ، هرگز چنين زيور به كار نمىبرند ، و بينىشان را سوراخ نمىكنند . اما باديهنشينان كرمانى كارى از اين زشتتر و ناهنجارتر مىكنند بدينشرح كه بالاى بينى خود را سوراخ مىكنند ؛ حلقهاى از آن مىگذرانند و صفحهاى را كه چند گوهر بر آن تعبيه كردهاند بدان حلقه پيوند مىدهند . اين زيور در مجموع چنان است كه قسمتى از بينى آنان را مىپوشاند .
در لار مركز ايالت لار و در هرموز از اينگونه زيور بسيار ديدهام . جز اين زيورها كه زنان ايران بر سر خود نصب مىكنند زيورهايى گوهرنشان به پهناى دو سه انگشت به مچ دست خود مىبندند كه دست بىهيچ رنجى در آن مىچرخد . زنان دارا و متشخص بازوان خود را با رشتههايى از مرواريد زينت مىدهند . دختران جوان فقط دستبندى از زر كه زياد پهن و سنگين نيست ، و آن كه دو سر دستبند به هم پيوسته و قفل مىشود دانهء جواهرى تعبيه شده ، به دست مىكنند . برخى از دختران بازوبندهايى به بازو دارند كه چند خوشهء كوچك مرواريد بدانها آويخته شده است .
اما فقط برخى از دختران اين زينت را به كار مىبرند و همگانى نيست .
گردنبندهاى زنان ايرانى عبارت از زنجير ظريفى زرين با رشتهاى از مرواريد است كه تا پاى سينهشان مىرسد . در ميان اين گردنبند يك قوطى به اندازهء كف دست وجود دارد . در اين قوطى كه معمولا از طلا و گاهى گوهرنشان و مشبّك است ، موادّ عطرآگين جاى مىدهند . برعكس ما اروپاييان كه در مناطق سرد از بوييدن عطر لذّت زياد نمىبريم و خوشمان نمىآيد ، ايرانيان از بوى خوش حظّ بسيار مىبرند ، و جانشان را به بوى خوش تازه مىدارند . اما دربارهء زيور انگشترى مىتوانم به تحقيق بگويم كه در هيچ نقطه روى زمين زنان به قدر بانوان ايرانى انگشترى به كار نمىبرند .
به طور كلّى مىتوان گفت هر بانوى ايرانى چند انگشترى به انگشتان خود دارد .
سفرنامه شاردن ( فارسى ) — صفحة 810
مساهمون: ژان شاردن
ص٨١٠