مردم مشرق زمين اگر كنيزى زن مالك خود شود نه تنها حرمتش نمىكاهد بل كه مايهء مزيد آسايش و سربلندى و عزّت اوست ، زيرا مالك پس از متمتع شدن از كنيز براى او خانهء جدا از محلّ تجمع كنيزان ديگر ، مهيا مىكند ، برايش لباسهاى نو و زيبا مىخرد ؛ خدمتگر به خدمتش مىگمارد ، و حقوق و مقررى برايش معلوم مىكند ، و اگر صاحب فرزند شد مقامش از آنچه بود بالاتر مىرود ، و از آن پس در شمار كنيزان به حساب نمىآيد ، بل كه مادر طفلى است كه به حق وارث قانونى خانواده است .
زنان اجارهاى را متعه يا صيغه مىنامند . هر مرد مىتواند چندان كه بخواهد ، و هر مدت كه مايل باشد با مهرى كه قبلا مورد توافق طرفين قرار گرفته صيغه بگيرد . در اصفهان كه پايتخت است زنان جوان و زيبا را براى مدّت يك سال به مبلغى معادل چهارصد و پنجاه ليور صيغه مىكنند . البته مخارج لباس و خوراك و محل سكونت به عهدهء شوهر است . اين قسم زناشويى يك قسم قرارداد عرفى است اما مراسم عقد در حضور حاكم شرع انجام مىشود و همانند ازدواج دايم مشروع و معتبر و محترم است ، اين نوع ازدواج در پايان مدت معلوم در صورت توافق طرفين قابل تجديد مىباشد .
همچنين ممكن است كه پيش از انقضاى مدّت فسخ گردد . در اين صورت شوهر مجبور است تمام مبلغ مهريه را بپردازد . زن صيغه چهل روز پس از جدا شدن از شوهر مىتواند متعه يا زن مرد ديگرى بشود ، امّا زنان بيوه بايد صد و سى روز عده نگه دارند ، و با اينكه قوانين دينى اسلام نسبت به زنانى كه در حفظ عفاف خود به سزا توجّه نمىكنند زياد سختگير نيست با وجود اين اگر زن بيوهاى پس از مرگ شوهرش ، و پيش از پايان يافتن دورهء عده از آميزش با مردان خوددارى نكند به سختى مجازات مىشود .
كسانى كه با شريعت حضرت موسى آشنايى دارند آسان در مىيابند كه مسلمانان اين احكام و قوانين را از يهوديان اقتباس كردهاند ، و پس از آنكه تغييراتى در آن دادهاند پذيرفتهاند .
شرايط و قوانين زناشويى هر دو ملّت تقريبا همانند است . از جمله در هر دو دين لزوم ازدواج تصريح و تأكيد شده كه ازدواج از جملهء فرايض دينى ، و نشانهء پارسايى و خداپرستى است ، همچنين در هر دو دين شوهران مكلّف به تعهّد نفقه زنان خود شدهاند .
زنان دائمى را منكوحه ، و ازدواج را نكاح مىگويند ، طبق قوانين اسلام هر مرد
سفرنامه شاردن ( فارسى ) — صفحة 437
مساهمون: ژان شاردن
ص٤٣٧