آنچه در من انجام مىشود گواهم پس [ فرصتهايم را ] از من بستان زيرا اگر خورشيد طلوع كند ديگر من به سوى دنيا باز نمىگردم و تو نمىتوانى در من بر نيكىات نيكىاى بيافزايى و نمىتوانى از بدىاى بازگردى [ پس مرا غنيمت شمار ] و همچنين هر گاه شب پشت مىكند و روز مىآيد روز نيز اين سخنان را مىگويد .
869 - امام سجّاد عليه السّلام فرمود : به راستى كه فرشتهاى كه نگاهبان بنده است در نامهء اعمال او [ كارهايش را ] مىنويسد پس شما در اول و آخر آن نامه ، نيكى را بر او ديكته كنيد [ كه بنويسد ] تا آنچه كه در بين اول و آخر است بر شما بخشيده شود .
97 - باب وجوب هوشيارى و پرهيز بسيار هنگام زياد شدن سن خصوصا كسانى كه به سن چهل سال يا بيشتر رسيدهاند
870 - امام صادق عليه السّلام فرمود : به راستى كه بنده [ از آغاز تكليف ] تا چهل سالگى در فراخى و وسعت است [ و جبران لغزشها و خطاهايش آسانتر است ] پس زمانى كه به چهل سالگى رسيد خداوند عزّ و جلّ به دو فرشتهء نگاهبان او وحى مىفرستد كه به اين بندهام چنين عمرى دادم پس از اين بر او سخت بگيريد و با دقّت او را زير نظر داشته باشيد و عمل كم و زياد و كوچك و بزرگ وى را بنويسيد .
871 - امام باقر عليه السّلام فرمود : هر گاه مرد به چهل سالگى برسد به او گفته مىشود كه احتياط پيشه كن كه ديگر عذرى نخواهى داشت و شخص چهل ساله از شخص بيست ساله به احتياط كردن سزاوارتر نيست زيرا آن خدايى كه از هر دو طالب عمل است يكى است و خواب نيست پس براى آن هراسى كه در قيامت در پيش روى توست كار كن و سخن زيادى را واگذار .
872 - امام صادق عليه السّلام فرمود : براى نفس خودت [ توشه ] بر گير ، در زمان سلامتى پيش از بيمارى و در زمان توانايى پيش از ناتوانى و در زندگانى پيش از مردن .
873 - امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : آن مدّت عمرى كه خداوند براى فرزند آدم جاى عذر و بهانه را باقى گذارده است شصت سال است .
874 - محمد بن على بن حسين گويد : از امام صادق عليه السّلام در بارهء