همانا جامهاى نيكو به بر مىكنيم پس دچار عجب و خودبينى مىشويم [ آيا اين حالت ، مانع بهشت رفتن ماست ؟ ] حضرت فرمود : [ خير ] بلكه اين حالت بين شخص و خداى عزّ و جلّ است [ و موجب پايمال شدن حقّ ديگران نيست ] .
61 - باب تحريم دوستى دنيا و وجوب دشمن داشتن دنيا
605 - امام صادق عليه السّلام فرمود : سر هر گناهى دوستى دنياست .
606 - محمّد بن مسلم گويد : از امام سجّاد عليه السّلام پرسيده شد كه كداميك از كارها برتر و با فضيلتتر است ؟ فرمود : پس از معرفت خدا و رسولش هيچ كارى با فضيلتتر از دشمن داشتن دنيا نيست زيرا دنيا داراى شعبههايى است و گناهان نيز شعبهها و شاخههايى دارند ، پس اوّلين گناهى كه به وسيلهء آن خداوند مورد نافرمانى قرار گرفت كبر و بزرگ منشى بود سپس حرص و سپس حسد ، و حسد گناه فرزند آدم بود آنجا كه به برادر خود حسد ورزيد و او را به قتل رساند پس گناهانى كه از حسد منشعب مىشوند عبارتند از : دوستى زنان و دوستى دنيا و رياستطلبى و راحتطلبى و علاقهء به حرف زدن و برترىجويى و دوستى مال و ثروت پس اينها هفت خصلتاند كه همگى در دوستى دنيا جمع شدهاند پس پيامبران و دانشمندان پس از شناخت آن فرمودهاند كه : دوستى دنيا سر هر گناهى است و دنيا دو گونه است : يكى دنيايى كه در حدّ كفايت و بسندگى است و ديگرى دنيايى كه مورد لعن و دورى از رحمت خداوند است .
607 - امام صادق عليه السّلام فرمود : در رازگويى خداوند با حضرت موسى عليه السّلام آمده است كه : اى موسى ! همانا كه دنيا سراى عقوبت و شكنجه است ، در همين دنيا آدم را به خاطر خطايش عقوبت نمودم و دنيا را مستحق لعن گرداندم و هر چه در دنياست ملعون است بجز آنچه كه براى من است . اى موسى ! همانا بندگان شايستهء من به اندازهء علم و آگاهى خود به دنيا بىرغبتند و ديگران به اندازهء نادانيشان به دنيا ميل دارند و هيچ كس نيست كه دنيا را بزرگ شمرده باشد و دنيا مايهء روشنى چشم او شود و هيچ كس دنيا را كوچك نشمرده است جز اينكه از آن بهرهمند گرديده است .
608 - امام صادق عليه السّلام فرمود : دوستى دنيا سر هر گناهى است .