در راه خداى عزّ و جلّ و به ياد خدا بودن در هر حالى ، پس اگر طاعتى به وى عرضه گرديد به آن عمل كند و اگر گناهى به او عرضه شد آن را ترك گويد .
324 - على بن ميمون صائغ ( زرگر ) گويد : از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : كسى كه مىخواهد كه خداوند او را در بهشتش جاى دهد پس بايد اخلاقش را نيكو سازد و در بارهء خود منصفانه رفتار كند و به يتيم ترحم آورد و ناتوان را يارى دهد و براى خداوندى كه او را آفريده است فروتنى و تواضع كند .
325 - راوى گويد : از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : هيچ بندهاى خالصانه در درون خود به خداوند روى نياورده است تا در نتيجه حق نفس را به او عطا كند و حقّى را كه از آن نفس است براى او بستاند جز اينكه [ اگر چنين باشد ] دو خصلت به او بخشيده مىشود : يكى روزىاى از جانب خداوند كه وى را در فراخى [ و آسايش ] قرار مىدهد و ديگرى رضايت و خوشنودى از خداوند كه او را [ از همه چيز ] بىنياز مىسازد .
326 - امام صادق عليه السّلام از پدر بزرگوارش روايت كند كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : كسى كه به فقير كمك مالى كند و در مورد خود با مردم منصف باشد چنين كسى مؤمن حقيقى است .
35 - باب اينكه بر مؤمن واجب است آنچه را براى خود دوست مىدارد براى مؤمنين دوست بدارد و آنچه را براى خود نمىپسندد براى آنان نخواهد
327 - عربى به خدمت پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله آمد و عرض كرد : اى رسول خدا ! مرا عملى بياموز كه به سبب آن به بهشت داخل شوم . حضرت فرمود : آنچه را كه دوست مىدارى مردم در بارهء تو به جاى آورند در بارهء آنان به جاى آور و آنچه را كه ناپسند مىشمرى در بارهات به جاى آورند در بارهء آنان به جاى نياور .
328 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداوند به حضرت آدم عليه السّلام وحى فرستاد كه من تمامى سخنى را كه با تو دارم در چهار سخن جمع مىكنم - تا آنجا كه فرمود : - و امّا آنچه كه بين تو و بين مردمان بايد باشد اين است كه براى مردم به چيزى خوشنود شوى كه براى خودت به آن خوشنود مىگردى و براى آنان چيزى را ناپسند شمرى كه براى خودت آن را ناپسند مىشمرى .