نشست تا اينكه مار بيرون آمد . ضربهء محكمى به او زد و سر مار را زخمى كرد اما نتوانست او را بكشد . امّا مار او را كشت و به سوراخش برگشت . برادرش نيز جسد او را دفن كرد و فرداى آن روز مار با سرى زخمى خارج شد و سكهاى همراه نياورد . آن مرد به مار گفت : به خدا سوگند ، من راضى نبودم كسى به تو آسيب برساند . من برادرم را از اين كار برحذر داشتم . آيا تو نمىخواهى به رابطهاى كه خدا بين ما قرار داده است ، برگردى كه من تو را ضرر نرسانم و تو نيز مرا ضرر نزنى و به گذشته برگردى ؟ مار گفت : نه .
پرسيد : براى چه ؟ پاسخ داد : من مىدانم كه هرگز اينگونه پاكطينت نمىمانى ! تو قبر برادرت را مىبينى و من نيز هرگز با تو صادق نخواهم ماند چون همواره شكستگى سرم را به ياد مىآورم .
آنگاه عبد الملك ، برايشان اين شعر نابغهء ذبيانى را خواند :
فقالت أرى قبرا تراه مقابلى * و ضربة فأس فوق رأسى فاغره
[ من قبرى را مىبينم كه تو مرا با آن به ياد مىآورى و ضربه تبرى كه بر سر من است كه من با آن تو را به ياد مىآورم ] . « 1 »
سپس گفت : اى قريشيان ، عمر بن خطاب ولىّ شما بود ، او براى شما بداخلاق ، خشمگين و تنگنظر بود . سخنان او را شنيديد و اطاعت كرديد . سپس عثمان كه خوشخلق و مهربان و بخشنده بود بر شما ولايت يافت . پس او را به قتل رسانديد . ما در واقعهء حرّه ، مسلم « 2 » را به سوى شما فرستاديم و شما با او جنگيديد . پس اى قريش ، مىدانيم كه شما به ما علاقه نداريد و شما يوم الحره را ( در برابر ما ) به ياد مىآوريد و ما كه هرگز شما را دوست نداريم ، قتل عثمان را ( در برابر شما ) به خاطر داريم .
هامش
( 1 ) . بيت در ديوانش ، ص 210 از يك قصيدهء طولانى .
( 2 ) . منظور مسلم بن عقبه است كه به دستور يزيد مأمور سركوبى مردم مدينه شد . مردم مدينه با يزيد بيعت نكرده و خلافت ابن زبير را پذيرفتند . او در سال 63 ق وارد مدينه شد و مردم شهر را مورد تهاجم قرار داد .
حرم پيامبر ( ص ) را حلال اعلام كرد . در اين واقعه بسيارى از تابعين و فرزندان آنان و نوادگان ائمه و سادات به قتل رسيدند . از آنجا كه سپاهيان مسلم از سمت حرة واقم يعنى آن سمت مدينه كه داراى سنگهاى آتشفشانى بود به مدينه وارد شدند ، آن واقعه را حرّه ناميدند . مسلم بن عقبه را نيز به سبب اسراف در كشتار مردم بيگناه مدينه ، مسرف بن عقبه خواندند - م