رفت تا به آنجا رسيد . سپس به سوى محمد برگشت و گفت : آنان را شكست خورده ديدم . مصعب صبح هنگام جلو آمد و محمد نيز به وى نزديك شد تا اينكه يكديگر را ديدند . گروهى از ياران مصعب ، او را ترك كردند و به محمد پيوستند . محمد به مصعب گفت : پدر و مادرم به فدايت ، اين قوم تو را ذليل كردهاند . اما مصعب از گفتوگو با او پرهيز كرد و پسرش عيسى را فراخواند و گفت : ببين محمد چه مىخواهد ؟ محمد جلو آمد و گفت : من صلاح شما را مىخواهم و ناصح شما هستم . همانا اين قوم ، شما را ذليل و خوار كردند . اكنون براى تو و پدرت اماننامه آوردم و او را سوگند داد . عيسى نيز نزد پدر برگشت و او را باخبر كرد و گفت : من مىپندارم كه اين قوم هلاك مىشوند . اگر دوست دارى ، نزد آنان روى ، پس برو . مصعب به او گفت : در اين مورد با زنان قريش سخن نگو كه من تو را خوار و رسوا مىكنم . راوى گويد : مصعب پيش رفت و پيش رفت و مردان همراهش هم پيش رفتند ، كشتند و كشته شدند . ياران مصعب از او دور شدند به گونهاى كه فقط هفت نفر باقى ماندند . مردى از شاميان آمد تا سر عيسى را قطع كند . اين موضوع براى مصعب بسيار گران آمد و او را كشت . جنگ بر مردم سخت آمد و پراكنده شدند . مصعب برگشت و بر بالش ديباج نشست . آنگاه بر اهالى شام هجوم آورد و آنان گريختند . سپس دوباره بازگشت و بر بالش خود نشست . اين كار را چندين بار انجام داد تا اينكه عبيد الله بن زياد بن ظبيان « 1 » آمد و او را به مبارزه دعوت كرد و گفت : اى سگ ، جلو بيا . مصعب خشمگين شد و با ضربهاى كلاهخود او را از هم شكافت و او را مجروح ساخت . عبيد الله كه سرش آسيب ديده بود ، برگشت . پسر ابى فروه ، غلام عثمان كه كاتب مصعب بود ، آمد و به مصعب گفت : جانم به فدايت ، مردم تو را رها كردهاند . من با اسبى آمدهام ، سوار اسب شو و خودت را نجات بده . مصعب سينهاش به شدت مجروح شده بود و گفت : من مانند بندهء برادرت نيستم . عبيد الله بن ظبيان به سوى مصعب برگشت و بر او حمله كرد . زائد بن قوامه ضربهاى به مصعب زد . و فرياد كشيد : اى خونخواهان مختار ، و سپس او را كشت . عبيد الله به غلام ديلميش گفت : سرش را قطع كن . او پايين
هامش
( 1 ) . عبيد الله بن زياد بن ظبيان التيمى العائشى ، غافلگيركنندهترين فرد ( در جنگ ) و سخنورترين مردم . كنيهاش ابو مطر بود . ( البيان و التبيين 1 / 325 )