و توجيههم الينا الهموم ، و زيادتهم الحراسة ، و بشارتهم الإياسة ، فاليك نرفع كربة الشكوى ، و نشكو شدّه البلوى ، و متى تميل الينا طرفا ، و تردنا منك عطفا ، تجد عندنا نصحا ، ودّا صريحا ، لا يضيع مثلك مثله ، و لا ينفى مثلك اهله ، فارع حرمة من بحرمته أدركت ، و اعرف حجّة من بحجّته فلجت ، فانّ الناس من حوضك رواء ، و نحن منه ظماء ، يمشون فى الأبراد ، و نحجل فى الأقياد ، بعد الخير و السّعة ، و الخفض و الدّعة ، و اللّه المستعان ، و عليه التّكلان ، صريخ الأخيار ، و منجى الأبرار ، الناس فى دولتنا فى رخاء ، و نحن منها فى بلاء ، حيث أمن الخائفون ، و رجع الهاربون ، رزقنا اللّه منك التحنّن ، و ظاهر علينا منك التمنّن ، فإنّك أمين مستودع ، و رائد مصطنع » .
[ از كسى كه بدون علّت و بىگناه در دست تو اسير است و با تو هيچ مخالفتى ندارد : اما بعد ، خداوند تو را قدرت داد تا وصايا را حفظ و رعايا را نصيحت كنى و اجراى عدل را به تو الهام كرد ، اماناتى نزد تو وديعه و ادارهء امور را به تو سپرد . پس در حفظ امانت كوشا باش و امور خود را اصلاح كن ؛ چرا كه امانت نزد تو عاريت است و امور از آن رعاياست .
نعمت خدا براى ما و تو نيست كه در بخشش آن كوتاهى كنى و اين نعمتها پايان نيافتنى است . قلبت را براى تفكر آماده كن و از پروردگارت بترس . كسانى را كه مغلوب و زيردست تو هستند از عفو خود بهرهمند كن ؛ همانگونه كه دوست دارى كسى كه بر تو مسلط است ، با عدالت ، رأفت و امنيت تو را ببخشد . خداوند بر تو منت گذارد كه ادارهء امور ما را به دست تو داد . پس حق ما را بشناس . ما از جابجايى و سنگينى غل و زنجيرها و بىرحمى عمّال آزار و اذيت بسيار مىكشيم چرا كه آنها حتى در آسان گرفتن بر ما بد اخلاق و تندخو هستند ، آنها غم و اندوهها را بر ما وارد مىكنند و بيش از پيش مراقب ما هستند و خبرهاى خوششان جز نااميدى چيزى ندارد . پس ما از شدت اندوه و رنج به تو شكايت مىكنيم . تا زمانى كه به سوى ما گوشه نظرى كنى و احساس خود را نسبت به ما برگردانى ، ما را ناصح خود و دوستى آشكار خواهى ديد كه فردى مانند تو آن را ضايع نمىكند و آن را از اهلش نفى نمىسازد . حرمت كسى را كه به حرمت او به بزرگى رسيدى نگاهدار و حجت كسى كه بوسيلهء حجت او پيروز شدى را قدر بدان . به درستى كه مردم از حوض تو سيراب مىشوند ، ولى ما تشنهء آن هستيم . آنان با برد ( لباس يمنى )
الأخبار الموفقيات ( فارسى ) — صفحة 413
مساهمون: زبير بن بكار
ص٤١٣