اسبان آنان را كشت و از گوشت آن مردم را سير كرد و به آنان شراب نوشانيد و خطاب به اوس بن حارثه چنين سرود : « 1 »
ها إنما مطرت سماؤكم دما * و رفعت رأسك مثل رأس الأصيد
ليكون جيرانى اكالا بينكم * بخلا لكندىّ و سبّى مزند
و ابن النجود إذا غدا متباطنا * دخن القدور و ذى العجان الأربد
و لثابت عينى حر متماوت * و المعط أوس إذ عرا المقلد
بلّغ بنى لأم بأنّ جيادهم * عقرى و أنّ مجادهم لم يرشد
أبلغ بنى ثعل بأنى لم أكن * أبدا لأفعلها طول المسند
لأجيئهم فلّا و أترك صحبتى * نهبا و لم تعد بقائمة يدى
[ هان ، از آسمان شما خون مىبارد و سر تو مانند سر حيوانات صيد شده بالا مىرود ، تا همسايگان من آن را ميان شما بخورند . قبيلهء كنده محروم و قبيلهء مزند اسير شوند .
ابن نجود و ابن العجان بد خلق در حالىكه ديگهاى غذايشان پر و خاكسترى و دودى رنگ است با شكم پر شب را به صبح رسانند . براى ثابت دو چشم ناتوان و كمسو وجود دارد و معط اوس نيز اسبى بدون زين دارد . به بنى لأم خبر دهيد كه اسبهايشان را پى كردم و بزرگان آنان به رشد و مجد نرسيدهاند . به بنى ثعل خبر دهيد كه كارى كه آنان كردند ، من در طول روزگار انجام نمىدهم . من به حالت فرارى از قومم و همراهانم دور نمىشوم و آنان را در دام غارتها نمىگذارم در حالىكه حتى يك بار هم دستم با شمشير تماس پيدا نكند ] . « 2 »
275 . حاتم و ابو البخترى
احمد بن سعيد روايت كرد كه على بن صالح ، از عامر بن صالح ، از جعفر بن محرز بن وليد ، از پدرش روايت كرد كه وليد گفت : پدرش ، غلام ابو هريره از محرز بن أبى هريره
هامش
( 1 ) . اين ابيات در ديوان 76 آمده جز اين ابيات .
( 2 ) . كندى بن حارثة بن لأم و مرثد بن اوس بن حارثه بن لأم . ابن النجود : الاخوة بن حارثة بن لأم و النجود بنت ثور از بنى ريف مالك و العجلان ، سعد بن حارثة بن لأم .