اينگونه كار مىكنند . اين از افعال كريمان نيست و ليكن افراد پست و ناكس اين كار را انجام مىدهند ] .
234 . شعر زبير براى حزين دئلى
زبير اين شعر را در مورد حزين دئلى « 1 » برايم سرود :
كأنما خلقت كفّاه من حجر * فليس بين يديه و الندى عمل
يرى التيمم فى برّ و فى بحر * مخافة أن يرى فى كفّه بلل
[ گويى دستان او از سنگ ساخته شده است پس بين دستان او و بخشندگى چيزى نيست .
او تميم را در خشكى و دريا مىنگرد ( در سختى و خوشى ) ولى از ترس اينكه مبادا نمى به دستش برسد كارى و كمكى نمىكند ] « 2 » .
235 . شعر ديگرى از زبير براى حزين دئلى
زبير اين شعر را در مورد خزين دئلى برايم سرود :
لا بارك اللّه فى كعب و مجلسهم * ماذا يجمّع من لؤم و من وضع
لا يدرسون كتاب اللّه بينهم * و لا يصومون من حرص على الشبع
[ خداوند به كعب و مجلس بزرگان آنان بركت ندهد ؛ چرا كه در آن مجلس پليدان و ناكسان جمع هستند . كتاب خدا را در بين خود نمىخوانند و آنان به سبب حرص در خوردن و شكمبارگى روزه نمىگيرند ] .
236 . شعر تيمى دربارهء فضل بن ربيع حاجب
اين شعر را ابو عبد الله زبير برايم سرود و گفت آن را تيمى دربارهء فضل بن ربيع « 3 » حاجب
هامش
( 1 ) . حزين لقب اوست . نامش عمرو بن عبيد بن وهب بن مالك كنانى از شعراى اموى است كه به سبك حجازى شعرى سرود . او شاعرى هجوگو بود كه با هجوياتش امرارمعاش مىكرد . اين دو بيت در المؤتلف و المختلف ص 122 آمده است . شرح حالش در الأغانى 14 / 76 آمده است .
( 2 ) . كنايه از اينكه با بخشندگى هيچ ميانهاى ندارد و در دستشان حتى آب هم نمىماند . - م
( 3 ) . فضل بن ربيع وزير معروف هارون الرشيد است كه پس از مرگ او به خدمت امين درآمد .