و در مقابلم عصيان كرديد تا به آن تن دادم و امرتان را به حكمين واگذار كرديد . اطمينان دادم و از آن دو خواستم كه هرچه را كه قرآن زنده مىكند زنده كنند و امورى را كه قرآن ميرانده است ، بميرانند . امّا آن دو با اين سخن مخالفت و به هواى خود عمل كردند . ما بر همان موضوع اوّل بوديم . به كجا مىرويد و چگونه سرگردان مىشويد ؟ »
سخنران آنان گفت : « بعد از حمد و سپاس خداى ، اى على هنگامى كه ما حكميت را پذيرفتيم ، كفر و گناهى مرتكب شديم . تو نيز اگر مانند ما از اين گناه توبه كنى ، در آن صورت ما يار و همراهت هستيم و اگر از اين كار روى گردانى ، تو را به همينگونه گمراه مىدانيم و خداوند خائنين را دوست ندارد . » « 1 »
على عليه السّلام گفت : باد شديدى بوزد و همهء شما را ببرد ، به گونهاى كه احدى از شما باقى نماند . آيا با پيش قدمبودن در ايمان و جهاد در راه خدا و هجرتم همراه رسول اللّه به كفر اقرار كنم ؟ اگر من گمراه شدم ، پس چه كسى هدايت يافته است ؟ سپس على عليه السّلام بر آنان حمله كرد و آنها را شكست داد .
182 . خطبهء عتبة بن ابى سفيان در حج
زبير از ابو عبد الرحمن عتبى برايم نقل كرد و گفت :
عتبة بن ابى سفيان « 2 » در سال 41 به حج رفت . مردم درصدد فتنهانگيزى بر ضد او بودند . عتبه روز جمعه با آنان نماز خواند و گفت : « اى مردم ، ما در مقامى هستيم كه در آن براى نيكوكاران پاداش و براى گناه گناهكاران سختى و وزر مىافزاييم . همه در راهى مىرويم كه هدف ما يكى است . به فرمان ديگران نباشيد و گردن براى ديگرى فراز نكنيد . اگر كسى در راهى جز راهى كه ما رفتهايم ، برود ، چه بسا آرزوى خود را به گور برده باشد . پس در كنار ما احساس امنيّت و سلامت كنيد كه آن را از شما مىپذيريم ؛ اما شما را هشدار دهم ، كسانى كه قبل از شما بودند ، خود را به سختى انداختند و هرگز
هامش
( 1 ) . اشاره به اين آيه :« وَ إِمَّا تَخافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيانَةً فَانْبِذْ إِلَيْهِمْ عَلى سَواءٍ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْخائِنِينَ »( 2 ) . برادر معاويه كه خطيب سخنورى بود . گفته شده در بنىاميه سخنورتر از او نبود . او در جنگ جمل همراه عايشه بود و معاويه او را به خلافت مصر برگزيد .