فأصبح ما لوسا تعادت همومه * عليه فأشجته وضاق به الصدر
فباح و أبدى الدمع ما فى ضميره * من الوجد حتى قيل ليس له صبر
[ تمام شور و شوق ابن الغريزه به مادرش است . همانطور كه مردم به سختىهاى روزگار دچار مىشوند ، روزگار نيز بر او سخت گرفت . او مجنون و اندوهگين و سينهاش تنگ مىشود ؛ شروع به گريستن مىكند ، در حالىكه در وجودش شادى نيست تا جايى كه گفتند او صبر ندارد ] .
عروه گفت : واى بر تو اين فرد كيست . گفت : كثير بن عبد الله « 1 » بن الغريزه يكى از فرزندان صخر بن نهشل است . عروة گفت : او كسى است كه اين اشعار را سرود : « 2 »
نأتك أمامة نأيا جميلا * و بدّلت بالقرب نأيا طويلا
و حال أبو حسن دونها * فما تسطيع إليها سبيلا
فإنّ الشباب له لذّة * و لا بدّ لذّته أن تزولا
طعان الكماة و ركض الجياد * و قول الحواضن ويلا و بيلا
لعمر أبيك فلا تكذبى * لقد ذهب الخير إلّا قليلا
لقد فتن الناس فى دينهم * و خلّا ابن عفّان شرّا طويلا
[ امامه از تو بسيار دور شد و به جاى قرب و نزديكى هجران نصيب تو گرديد . « 3 » و ابو حسن ميان تو و امامه مانع شده و تو راهى به سوى او ندارى . همانا جوانى را لذتى عظيم است ولى ناگزير لذتش تمام شدنى است . زمانى كه سلحشوران و مردان جنگى ضربه بزنند و اسبان نجيب بتازند و دايهگان نداى واويلا سر دهند ، تو را به جان پدرت
هامش
( 1 ) . در نام پدرش ابهام است كه شايد از جانب ناسخ باشد و عبد الله را به جاى عبد الرحمن نوشته است به گمان آنكه او كثير عزه است ، و اين كثير ، بسيارى معتقدند كه او كثير بن عبد الله بن مالك بن هبيرة تميمى يكى از پسران نهشل و غريزه نام مادرش است . او از مخضر ميان بود ؛ يعنى كسانى كه از جاهليت تا زمان حجاج زندگى مىكردند . وى براى عثمان مرثيه خواند . مادرش غريره از بنى تغلب بود . در الأغانى نامش الغريرة و در الاصابة الغزيرة آمده است . ( المرزبانى 240 ، الأغانى 10 / 97 و الاصابة 3 / 294 )
( 2 ) . ابيات او 3 ، 5 و 6 در المرزبانى و 5 و 6 در الاصابة آمده است .
( 3 ) . در المرزبانى و الاصابة بيت اينگونه آمده است :« نأتك امامة نأيا طويلا * و حمّلك الحب عبئا ثقيلا »براى هجران تو گريست تحمل عشق تو مانند حمل بار سنگين است .