تيرى مناسب كارش يافت كه محكمترين آنها بود . مرا به سوى شما فرستاد و شما را به وسيلهء من مورد هدف قرار داد . اى عراقيان ، اى اهل نفاق و تفرقه ، خلق و خوى شما يكسان است ؛ زيرا خوابتان در خوابگاههاى غفلت و گمراهى طولانى شده و در پرتگاههاى فتنه و غفلت سقوط كردهايد ، سنّت شما سنّت فريبخوردگان است . به خدا سوگند ، هر آينه پوستهايتان را مانند پوست درخت بكنم ، شما را مانند سنگ چخماق به يكديگر بكوبم و مانند درختهاى خاردار به يكديگر بپيچانم و شما را مانند شتر غريبى كه گم شده است و ضربه مىخورد بزنم . پس مرا با اين گروه و جماعت واگذاريد و آنگاه گفت : گفته شود آنچه بايد و خواهد شود آنچه بايد .
اى مردم عراق ، شما مثل اهل قريهاى هستيد كه :
كانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيها رِزْقُها رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ
« 1 » [ اهلش در آسايش و اطمينان زندگى مىكردند و از هر جانب روزى فراوان به آنها مىرسيد تا آنكه اهل آن شهر نعمت خدا را كفران كردند ؛ خدا هم به موجب آن كفران و معصيت ، طعم گرسنگى و بيمناكى را به آنها چشانيد ] . پس جمع شويد ، معتدل گرديد و ميل به نافرمانى نكنيد .
بشنويد و اطاعت كنيد . همراهى كنيد و بيعت كنيد ، بدانيد كه من اهل زيادهروى و بيهودهگويى و اهل گريز و فرار نيستم . اين شمشير را از نيام بيرون كشم و در تابستان و زمستان آن را غلاف نكنم تا اينكه امر خدا ظاهر شود و سركشان شما خوار شوند و كجروندگان و متكبران شما راست شوند . به درستى كه من صداقت را همراه نيكوكارى و نيكى را در بهشت ، و دروغ را با ستمكارى ، و ستمكاران را در آتش جهنم يافتهام .
امير المؤمنين به من دستور داده است كه به شما عطايا بخشم و از ميانتان اشخاص را براى جنگ با دشمنانتان بفرستم . من هم شما را به اين كار فرمان مىدهم ، شما سه روز فرصت داريد . با خداوند براى انجام اين كار پيمانى بستهام كه مرا در اجراى آن كفايت مىكند . اگر كسى از شما بعد از گرفتن عطا تنها يك روز ( براى جنگ ) درنگ كند ، سرش را از گردنش جدا و اموالش را غارت مىكنم . اى غلام ، نامهء امير المؤمنين را بخوان .
هامش
( 1 ) . نحل / 112 .