وقتى كه سپاه دشمن در برابر سپاه اسلام قرار گرفت ، مشركان اعلان جنگ نمودند و با فريادهاى خود ، مبارز طلبيدند ( سه نفر به نامهاى : وليد ، عتبه و شيبه از شجاعان لشگر دشمن به ميدان آمده و مسلمين را به جنگ دعوت نمودند و هماورد طلبيدند ) .
انصار ( مسلمين مدينه ) به پيش آمدند و چند نفر از خود را به ميدان فرستادند ، پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) از آنان جلوگيرى كرد و به آنان فرمود : « مشركين همتاى خود را ( كه اهل مكّهاند ) به جنگ مىطلبند و شما ( اهل مدينه ) همتاى آنان نيستيد » .
سپس رسول اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله ) امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) را به جنگ با دشمن فرمان داد و حضرت حمزه و عبيدة بن حارث ( عمو و پسر عموى خود ) را به همراه على ( عليه السّلام ) فرستاد و در برابر دشمن ، صفآرايى كردند . وقتى كه اين سه نفر به ميدان تاختند ؛ چون كلاهخود و لباس جنگ ، آنان را پوشانده بود ، دشمنان آنان را نشناختند ، پرسيدند شما كيستيد ؟ آن سه نفر خود را معرّفى كردند و نسب خود را بيان نمودند و گفتند : « كفاء كرام ؛ شما همتايان گرامى هستيد » . نايرهء جنگ ( تن به تن ) درگرفت ( به مقتضاى سن ) وليد با على ( عليه السّلام ) به نبرد پرداخت و على ( عليه السّلام ) به او مهلت نداد و او را كشت . عتبه با حمزه به جنگ پرداخت ، طولى نكشيد كه به دست حمزه كشته شد . شيبه با عبيده هماور شد ( و اين دو ، مدّتى جنگيدند ) دو ضربت بين آنان رد و بدل شد كه يكى از آنها باعث جدايى ران عبيده گرديد ، على ( عليه السّلام ) با ضربتى بر شيبه ، عبيده را از چنگال او رهانيد و همين ضربت ، شيبه را كشت و در كشتن او حمزه ( عليه السّلام ) نيز على ( عليه السّلام ) را يارى مىكرد .
كشته شدن سه نفر از دلاوران دشمن ، نخستين شكست ذلّت و سرافكندگى را بر كافران وارد ساخت ، آنان با وحشت و حيرت ، مرعوب اقتدار مسلمين گشتند و نشانههاى پيروزى مسلمين ، آشكار شد .
سپس على ( عليه السّلام ) در برابر « سعيد بن عاص » قرار گرفت و با او به نبرد پرداخت در حالى كه ديگران از برابر شمشير على ( عليه السّلام ) گريختند و همان دم سعيد بن عاص نيز به دست على ( عليه السّلام ) كشته شد .
سپس « حنظله » پسر ابو سفيان ، در برابر على ( عليه السّلام ) قرار گرفت ، على ( عليه السّلام ) او را
المستجاد من كتاب الأرشاد ( نگاهى بر زندگى دوازده امام ' ع '" ) ( فارسى ) " — صفحة 86
مساهمون: العلامة الحلي
ص٨٦