على ( عليه السّلام ) ) است ، باطل و بىاساس است ؛ زيرا دربارهء امامت او نصّى ( روايت صريح از پيامبر و امامان قبل ) نرسيده ، بنابراين ، مقام امامت ، تنها براى على بن الحسين ( عليهما السّلام ) ثابت مىگردد ؛ زيرا در ميان دودمان پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) براى هيچ كس جز « محمّد حنفيّه » ادعاى امامت نشده است و محمّد حنفيّه نيز همانگونه كه بيان شد از اين مقام خارج است .
5 - يكى از دلايل امامت امام سجاد ( عليه السّلام ) تصريح رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) بر امامت اوست ، چنان كه « روايت لوح » بيانگر اين مطلب است ، اين روايت را جابر بن عبد اللّه انصارى از پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) نقل نموده است . « 1 »
و همچنين امام باقر ( عليه السّلام ) آن را از پدرش و او از جدّش و او از حضرت فاطمه ( عليها السّلام ) دختر رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) نقل نمودهاند . و نيز جدّش امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) در زمان حيات امام حسين ( عليه السّلام ) به امامت امام سجّاد ( عليه السّلام ) تصريح نموده است .
و همچنين امام حسين ( عليه السّلام ) به امامت آن حضرت ، وصيّت نموده است و آن را به عنوان امانت به امّ سلمه ( يكى از همسران نيك رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) ) داده كه بعدا امام سجّاد ( عليه السّلام ) آن را از او گرفته است . « 2 » و اينكه تنها امام سجّاد ( عليه السّلام ) آن امانتها و وصيّت را از امّ سلمه درخواست نموده است دليل امامت درخواستكننده در ميان مردم
هامش
( 1 ) - « حديث لوح » در كتابهاى مختلف از جمله در اصول كافى ( چاپ آخوندى ، جلد اول ، صفحهء 525 تا 529 ) آمده است و آن صحيفهاى است كه جابر بن عبد اللّه انصارى آن را از حضرت زهرا ( س ) به دست آورده و به امام باقر ( عليه السّلام ) رسانده است و در آن ، نامهاى از خدا به پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) است كه تصريح به امامت دوازده امام ( عليهم السّلام ) شده است .
( 2 ) - مطابق روايات ، هنگامى كه امام حسين ( عليه السّلام ) از مدينه به سوى مكّه خارج شده بود به كربلا آمد و به شهادت رسيد ، هنگام خروج از مدينه مقدارى كتاب و چيزهاى ديگر و وصيّت خود را به « امّ سلمه » سپرد و به او فرمود :
« هرگاه بزرگتر فرزندم نزد تو آمد و اينها را درخواست نمود به او بده و او امام بعد از من است » .
و بعد از شهادت امام حسين ( عليه السّلام ) تنها امام سجّاد ( عليه السّلام ) آن امانتها را از امّ سلمه طلبيد و او آنها را به امام سجّاد ( عليه السّلام ) داد ( شرح از كتاب غيبت شيخ طوسى ) .