هنگام تقسيم غنايم توسّط رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) مردى بلند قامت قد خميدهاى كه اثر سجده در پيشانيش بود ، سلام عمومى كرد ، بىآنكه به شخص پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) سلام كند و ( از روى اعتراض به پيامبر ) گفت : « امروز ديدم كه با غنايم جنگى چه كردى ؟ » .
پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) فرمود : « چگونه ديدى ؟ » .
گفت : « نديدم كه در تقسيم غنايم ، رعايت عدالت كنى » .
پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) خشمگين شد و به او فرمود :
« ويلك ! اذا لم يكن العدل عندى فعند من يكون » .
« واى بر تو ! وقتى كه عدالت نزد من نباشد ، پس نزد چه كسى خواهد بود ؟ » .
مسلمانان به رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) گفتند : « آيا اين شخص را نكشيم ؟ » پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) فرمود : « او را واگذاريد كه به زودى داراى پيروانى مىشود كه از دين بيرون روند همانگونه كه تير از كمان بيرون مىجهد و خداوند پس از من آنان را به دست محبوبترين انسانها به قتل مىرساند ، پس امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) در جنگ نهروان آنان را كشت كه شخص مذكور يكى از كشته شدگان بود » . « 1 »
پس از ذكر فرازهايى از جنگ حنين ، اينك موقعيّت امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) را در آينهء اين جنگ بنگر و به رويدادهايى كه در اين جنگ بروز كرد ، خوب بينديش ، به روشنى درمىيابى كه على ( عليه السّلام ) كانون همهء افتخارات و سردار همهء امتيازهاى اين نبرد بوده است و به ويژگيهايى اختصاص يافته كه هيچ كس در آن نقش و سهمى نداشت :
هامش
- و 852 كيلو نقره پا به فرار گذاشت . پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) دستور داد همه را به « جعرانه » ببرند و افرادى را براى حفاظت آنها گمارد و اسيران را در خانههاى مخصوص جاى دادند و دستور داد تا همهء غنايم در آنجا باشد تا پس از مراجعت از جنگ طائف ، به تقسيم آنها بپردازد ( فروغ ابديت ، ج 2 ، ص 757 ) .
( 1 ) - او « حرقوص بن زهير » نام داشت كه پايهگذار خوارج شد ، بعد از جنگ نهروان ، على ( عليه السّلام ) فرمود : « گردش كنند ببينند او كشته شده است ؟ » . جسد پليد او را پيدا كردند و هلاكت او را به على ( عليه السّلام ) خبر دادند ، فرمود : « اللّه اكبر ! من به پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) نسبت دروغ ندادهام » سپس از اسب پياده شد و سجدهء شكر بجا آورد . ( اقتباس از تتمة المنتهى ، ص 21 ) .