نمىنمايد و از جبهه باز نمىگردد تا خداوند به دست او فتح و پيروزى را نصيب فرمايد » .
پرچم را ( فرداى آن روز ) به دست امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) داد و فتح خيبر به دست او انجام يافت . از مفهوم گفتار رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) ( در سخن فوق ) استفاده مىشود كه آن دو نفر فرارى داراى آن وصفى كه پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) از على ( عليه السّلام ) نمود ( يعنى او خدا و رسولش را دوست دارد و خدا و رسولش او را دوست دارند ) نيستند ، چنان كه ذكر وصف « كرّار » ( حملهكنندهء استوار و ثابت قدم در صحنهء جنگ ) بيانگر خروج فراريان از اين وصف است و اين جبران قهرمانانهء على ( عليه السّلام ) از خسارات شكستهاى قبل ، دليل روشنى بر يگانگى حضرت على ( عليه السّلام ) در اين پيروزى آفرينى و افتخار است كه احدى در اين افتخار ، با على ( عليه السّلام ) شركت ندارد .
حسّان بن ثابت ( شاعر معروف رسول خدا ) در اين راستا چنين سرود :
و كان علىّ ارمد العين يبتغى * دواء فلمّا لم يحسّ مداويا
شفاه رسول اللّه منه بتفلة * فبورك مرقيا و بورك راقيا
و قال سأعطى الرّاية اليوم صارما * كميّا محبّا للرّسول مواليا
يحبّ الاله و الاله يحبّه * به يفتح اللّه الحصون الاوابيا
فاصفى بها دون البريّة كلّها * عليّا و سمّاه الوزير المواخيا
« على ( عليه السّلام ) درد چشم داشت و به دنبال دواى شفابخش مىگشت ولى به آن دست نيافت ، سرانجام رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) به وسيلهء ماليدن آب دهانش ( به چشم على ( عليه السّلام ) ) به او شفا داد . پس مبارك و خجسته باد هم او كه شفا يافت و هم او كه شفا داد » .
و پيامبر فرمود : « امروز پرچم را به دست مردى بسپارم كه داراى شمشيرى برنده است و فردى شجاع مىباشد و دوستى تنگاتنگ با رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) دارد » اوست كه خداوند را دوست دارد و خدا هم او را دوست دارد و خدا به دست او قلعههاى ستبر و استوار را فتح كند براى انجام اين كار در ميان همهء مردم ، على ( عليه السّلام ) را برگزيد و او را وزير و برادر خود خواند » .
* * *