پيامبر صلّى اللّه عليه و آله او را گرفت و بوسيد و فرمود :
حزقّة حزقّة ترقّ عين بقّة « 1 » .
آنگاه دهانش را به دهان حسين عليه السّلام گذاشت و گفت : « خدايا ! من اين كودك را دوست دارم ، پس او را دوست بدار ، و كسانى را كه او را دوست دارند ( نيز ) دوست بدار » آنگاه رو به حسين عليه السّلام كرد و فرمود : « اى حسين ! تو امام پسر امام و پدر نه امام هستى كه امامان نيكو از نسل تو مىباشند » .
عبد اللّه بن مسعود ( ره ) به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله عرض كرد : « اين امامانى را كه فرمودى در نسل حسين عليه السّلام هستند ، كيانند ؟ » .
پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مدّتى سرش را پائين انداخت و سپس بلند كرد و فرمود :
« اى عبد اللّه ، سؤال بزرگ كردى ، ولى به تو خبر مىدهم كه اين پسرم - در اين هنگام پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دستش را روى شانهء حسين عليه السّلام نهاد - خارج مىشود از صلبش فرزند مباركى كه همنام جدّش على عليه السّلام و « عابد » و نور پارسايان ناميده مىشود ( اشاره به امام سجّاد عليه السّلام ) ، و خداوند از صلب على عليه السّلام پسرى خارج سازد كه همنام من ، و شبيهترين مردم به من است ، علم را مىشكافد ، و به حقّ سخن مىگويد ، و به راستى و درستى امر مىكند ( اشاره به امام باقر عليه السّلام ) ، و خداوند از صلب او كلمهء حقّ و زبان راستى را خارج مىسازد .
ابن مسعود پرسيد : « اى رسول خدا ، نامش چيست ؟ » .
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : « به او « جعفر » گويند كه در گفتار و كردار ، صادق است ، هر كس كه بر او طعن زند ( آسيب رساند ) بر من طعن زده ، و هر كس كه او را ردّ كند مرا ردّ كرده است » .
هامش
( 1 ) معنى اين جمله ، تقريبا چنين مىشود : اى كوچولوى من ، اى كوچولوى من ، كه چشم كوچك نافذ دارى ، بالا بيا . . . گوئى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ، حسين عليه السّلام را بالا آورد تا دهانش را به دهان او گذارد . . . ( مترجم )