دو نفر اختلاف نمىشد ، و حق را ( امامان بعد ) يكى پس از ديگرى ، به ارث مىبردند ، حتّى يقوم قائمنا التّاسع من ولد الحسين
: « تا قائم ما ، نهمين فرزند حسين عليه السّلام قيام كند » .
ولى آنها آن را كه خداوند به عقب انداخته ، به جلو بردند ، و آن را كه خداوند جلو قرار داده ، به عقب انداختند ، تا آنكه جسد پيامبر مبعوث صلّى اللّه عليه و آله را به خاك سپردند ، بر اساس خواستههاى نفسانى خود رفتار كردند ، و به هوسهاى خود عمل نمودند ، هلاكت باد بر آنها ، آيا سخن خدا را ( در قرآن آيه 68 سوره قصص ) نشنيدهاند كه فرمود :
وَ رَبُّكَ يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ يَخْتارُ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ
: « و پروردگار تو هر چه را بخواهد مىآفريند ، و هر چه بخواهد برمىگزيند ، آنها در برابر او اختيارى ندارند » [ يعنى وقتى كه خدا شخصى را به عنوان امام برگزيد ، مردم در برابر او ، اختيارى ندارند ، بايد از او پيروى كنند ] .
بلكه اين سخن خدا را شنيدند ، ولى آنها به راهى رفتند كه خداوند ( در آيه 46 سوره حجّ ) مىفرمايد :
فَإِنَّها لا تَعْمَى الْأَبْصارُ وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ
: « چرا كه چشمهاى ظاهر نابينا نمىشوند ، بلكه دلهائى كه در سينهها جاى دارد ، بينائى را از دست مىدهد » .
هيهات ! ! آنها دامن آرزوهاى خود را در دنيا گستردند ، و مرگ خود را فراموش نمودند ، هلاكت و ننگ بر آنها باد ، و اعمالشان در تباهى و گمراهى است ، پناه مىبرم به تو اى پروردگار ، از خرابى و تباهى امور ، بعد از آبادى و اصلاح آن » .
6 - ويژگىهاى پيامبران ، در وجود حضرت مهدى عليه السّلام
و هم او به اسناد خود از ابو هريره نقل مىكند كه گفت : من در حضور پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بودم ، ابو بكر ، عمر ، فضل بن عبّاس ، زيد بن حارثه و عبد اللّه بن مسعود نيز حاضر بودند ، در اين هنگام ، حسين عليه السّلام كه كودك بود وارد شد ،