كرد : « مرا سفارش كن و اندرز بده » . امام باقر عليه السّلام فرمود :
لا تسيرنّ سيرا و انت حافّ ، و لا تنزلنّ عن دابّتك ليلا الّا و رجلاك فى خفّ ، و لا تبولنّ فى نفق ، و لا تذوقنّ بقلة ، و لا تشمّها حتّى تعلم ماهى ، و لا تشرب من سقاء حتّى تعرف ما فيه و لا تسيرنّ الّا مع من تعرف ، و احذر من لا تعرف
: « 1 - البتّه با پاهاى برهنه ، راه مرو 2 - شب از مركب خود پياده نشو ، مگر اينكه در پايت كفش باشد 3 - البتّه در سوراخ زمين ادرار نكن 4 - هيچ گياهى را ( نشناخته ) نخور ، و استشمام نكن 5 - و از ظرفى ، تا آب درون آن را نشناختى ، آب نخور 6 - و همسفر نشو جز با كسى كه او را مىشناسى ، و از كسى كه نمىشناسى برحذر باش » .
9 - من اعطى الخلق و الرّفق فقد اعطى الخير و الرّاحة ، و حسن حاله فى دنياه و آخرته ، و من حرّم الخلق و الرّفق ، كان ذلك سبيلا الى كلّ شرّ و بليّة الّا من عصمه اللّه
: « هرگاه خوى نيك و نرمش در امور به كسى داده شد ، سعادت و آسودگى به او داده شده است ، و حال او در دنيا و آخرت ، نيك گردد ، و هرگاه كسى از اين دو صفت ، محروم گرديد ، همان موجب هر گونه بدى و بلا مىشود ، مگر كسى كه خداوند او را نگهدارد » .
سفارش به ملايمت و مدارا
مؤلّف گويد : در ستايش نرمش و مدارا ، روايات بسيار نقل شده ، در اين مورد همين مقدار كافى است كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به جابر انصارى فرمود :
انّ هذا الدّين لمتين ، فاوغل فيه برفق ، و لا تبغض الى نفسك عبادة اللّه ، فانّ المثبت لا ارضا قطع و لا ظهرا ابقى
: « همانا اين دين ( اسلام ) استوار و محكم است ، پس با نرمش و مدارا به آن وارد شو ، و عبادت خدا را ( با تندروى ) بر خود دشمن نساز ، زيرا كسى كه در نيمه راه درمانده است ، نه راه رفته و نه مركب خود را بجاى گذاشته است » .