225 - امير المؤمنين عليه السلام پيرامون كسانى كه متصدّى امر قضاوت شده امّا شايستگى لازم را براى اين كار ندارند فرمود :
دشمنترين مخلوفين نزد خدا دو شخص مىباشند .
شخصى كه خداوند او را به حال خود واگذاشته و از صراط مستقيم دور شده و دل او شيفتهء بدعت و نوآورى نادرست است .
او مردم را گمراه كرده و به فتنهگرى مىكشاند .
راه رستگارى را گم كرده و طرفداران خود را گمراه مىسازد .
و بال گناه ديگران را بر دوش كشيده و در گرداب زشتىهاى خود غوطهور گشته است .
و دوّمين نفر آنها شخصى است كه مجهولاتى را به هم مىبافد و در ميان انسانهاى نادان و جاهل چايگاهى را براى خود پيدا مىكند .
او در تاريكى فتنهها فرو مىرود و چشم او از مشاهدهء صلح و صفا كور و نابينا مىباشد .
جاهلان و نادانان او را عالم و دانشمند مىنامند - كه در حقيقت او اينچنين نيست - .
اندوختهء او از دانش بسيار كم است .
او به منزلهء شخصى است كه از آب متعفّن سيراب مىشود .
و آگاهى او به امورى است كه فايده و ثمرى ندارد .
در ميان مردم خود را به عنوان قاضى و داور معرفى مىكند . و چنين جايگاهى را براى خود تصاحب مىنمايد .
ادّعا مىكند كه مىتواند مشكلات مردم را بر طرف نمايد و از عهدهء حل آن برمىآيد .
امّا هنگامى كه با مشكلى مواجه مىگردد با سخنان پوچ و توخالى و نظر و رأى دروغين سعى و تلاش مىكند تا آن با آن برخورد نمايد و آن را رفع سازد .
بايدها و نبايدها در رفتار و كردار قضات ( فارسى ) — صفحة 119
مساهمون: السيد هاشم الناجي الموسوي الجزائري
ص١١٩