پس خداوند به ما خبر داد كه اجير شدن يكى از راههاى به دست آوردن روزى براى مردم است زيرا خداوند بر اساس حكمت خويش ميان همتها و ارادهها و ساير روحيات مردم تفاوت گذاشت و آن را سامانبخش زندگى مردم قرار داد و آن به اين صورت است كه شخصى ، شخص ديگرى را در مزرعه ، كارها ، فرمانروايى ، تصرفات و املاكش اجير مىكند ، اگر هر يك از ما ناچار بود كه بنّايى و نجارى و همه صنعتها و حرفهها را براى كارهاى خود بياموزد و به تنهايى عهدهدار رفع همه نيازهايش شود - مانند دوختن لباس و آنچه املاك به آن نياز دارد تا نيازهاى كوچكتر - اوضاع جهان اينگونه سامان نمىيافت و مردم قدرت و توان آن را نداشتند و از انجام آن درمىماندند .
از اين رو خداوند تبارك و تعالى تدبيرش را استوار و آثار حكمتش را آشكار كرد و مردم را با همتهاى گوناگون آفريد و هر يك از آنان به دنبال كارى است كه همتش او را به سوى آن مىكشاند از امورى كه هر يك از مردم براى ديگران عهدهدار آن مىشوند و يكديگر را در نيازهاى زندگى بىنياز ( يارى ) مىكنند كه به وسيله آن كارهاىشان سامان مىيابد . »
36 - ( 6 ) در كتاب عوالى اللئالى روايت مىشود كه : « اميرمؤمنان عليه السلام براى كشيدن آب ، اجير يك يهودى شده بود و در برابر كشيدن هر دلو آب ، يك دانه خرما مزد مىگرفت . حضرت مدتى آب كشيد و خرماها را جمع كرد ، آنگاه آنها را نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آورد و وى از آنها خورد . »
37 - ( 7 ) ابو جارود گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء تفسير اين آيه سؤال كردم : كسانى كه از پرداختكنندگان زكات با ميل و رغبت عيبجويى مىكنند . . .
امام عليه السلام فرمود : اميرمؤمنان عليه السلام خودش را براى كشيدن آب اجير كرد و قرار گذاشت كه در برابر كشيدن هر دلو آب يك دانه خرما - با انتخاب خودش - مزد بگيرد . على عليه السلام آنقدر آب كشيد تا يك مدّ خرما جمع كرد . آنگاه آنها را نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آورد . عبدالرحمان بن عوف كه از كنار درِ مسجد شاهد اين صحنه بود على عليه السلام را مسخره كرد . آنگاه اين آيه تا جمله « براى آنان درخواست آمرزش كن يا درخواست آمرزش نكن . . . در اين باره نازل شد . »
ارجاعات
گذشت : در روايت پنجم از باب چهل و چهارم از ابواب خريد و فروش و شروطش اين گفته به امام عليه السلام كه :
« شخصى ديگرى را اجير مىكند تا ساختمانى براى وى بسازد يا كار ديگرى انجام دهد و به وى مواد خوراكى مىپردازد . . . »
و در باب چهل و هفتم مناسب با آن .
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 71
مساهمون: السيد البروجردي
ص٧١