فصل بيست و هفتم : ابواب ايْمان ( سوگند )
باب 1 حكم تكليفى سوگند راست و دروغ
خداوند تعالى مىفرمايد :
و خداوند را دستاويز سوگندهاىتان قرار ندهيد ، تا بدين وسيله نيكوكارى و پرهيزگارى و سازش دادن ميان مردم را رها كنيد و خداوند شنواىِ آگاه است « 1 » .
حتما كسانى كه پيمان با خدا و سوگندهاىشان را به بهاى اندكى مىفروشند ، آنان در آخرت بهرهاى ندارند و خداوند - روز قيامت - با آنان سخن نمىگويد و به ايشان نگاه نمىكند و آنها را پاك نمىگرداند و براىشان عذاب دردناكى است « 2 » .
و مؤمنان مىگويند : آيا اينان همانهايى هستند كه با شديدترين سوگندها به خدا قسم مىخوردند ، حتماً با شمايند ؟ اعمالشان نابود شد و زيانكار گرديدند « 3 » .
و با شديدترين قسمها به خداوند سوگند ياد مىكنند كه اگر نشانهاى براىشان آمد حتماً به آن ايمان مىآورند ، بگو : نشانهها در اختيار خداست و شما چه مىدانيد كه هنگام آمدن نشانه ايمان نمىآورند ؟ « 4 »
چرا با گروهى - كه سوگندهاىشان را شكستند و در بيرون كردن پيامبر تلاش كردند - نبرد نمىكنيد با اينكه آنان نخست با شما نبرد آغاز كردند ؟ آيا از آنان مىترسيد ؟ ولى خداوند به ترسيدن از وى سزاوارتر است ، اگر مؤمن باشيد « 5 » .
و با شديدترين قسمها به خداوند سوگند ياد كردند كه خداوند مردگان را بر نمىانگيزد .
آرى ، آن وعدهء ثابت و حقى است بر عهدهء خداوند ولى بيشتر مردم نمىدانند « 6 » .
هامش
( 1 ) . بقره 2 / 224 .
( 2 ) . آل عمران 3 / 77 .
( 3 ) . مائده 5 / 53 .
( 4 ) . انعام 6 / 109 .
( 5 ) . توبه 9 / 13 .
( 6 ) . نحل 16 / 38 .