فصل بيستم : ابواب شُفعه
باب 1 مستحق شُفعه و مورد آن
221 - ( 1 ) ابوالعباس بقباق از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « شُفعه فقط براى شريك است . »
اين روايت از عبدالرحمان بن ابى عبداللَّه نيز نقل شده است .
222 - ( 2 ) در كتاب العوالى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت مىشود كه فرمود : « در هر خانه يا باغ مشترك حق شُفعه است ، پس براى شريك ، فروش آنها جايز نيست تا اينكه آن را بر شريكش عرضه كند . آنگاه اگر آن را فروخت شريكش به آن سزاوارتر است . »
223 - ( 3 ) در همان كتاب روايت مىشود كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : « فروختن مال مشترك جايز نيست تا اينكه از شريكش اجازه بگيرد ، پس اگر بدون اجازه فروخت وى به آن سزاوارتر است . »
224 - ( 4 ) در همان كتاب روايت مىشود كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : « شريك حق شُفعه دارد و شُفعه در هر چيزى هست . »
225 - ( 5 ) سكونى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « يهوديان و مسيحيان حق شُفعه ندارند .
و فرمود : حق شُفعه فقط براى شريكى است كه مال شراكتى را تقسيم نكرده است .
و از اميرمؤمنان عليه السلام روايت كرد كه فرمود : وصىّ يتيم همانند پدر اوست ، در صورت تمايل حق شُفعه او را مىگيرد .
و فرمود : غايب حقّ شُفعه دارد . »