2 - التوحيد
3 - فضل النبى
4 - المتعه
5 - الناسخ و المنسوخ
6 - طب الكبير
7 - طب الصغير
8 - المكاسب
9 - الاظله و . . .
قرن چهارم
3 - محمد بن مسعود عياشى ( ؟ - حدود 320 ق )
ابو نصر محمد بن مسعود بن محمد بن عياشى سلَمى سمرقندى كوفى معروف به عياشى ، از بزرگان فقهاى شيعهء اماميه و نظريه پردازان انديشور اسلامى . يگانهء روزگار خود در علوم گوناگون ، فاضل ، مفسر ، محدث و اديب بود .
وى در 260 ق به عراق وارد شد و در آغاز از اهل سنت بود اما با مطالعهء دقيق بر فقه جعفرى به تشيع روى آورد و از سر آمدان روزگار خود شد و تمام دارايى خود را صرف و وقف تشيع كرد .
محمد على مدرس تبريزى صاحب ريحانة الادب درباره وى مىگويد : « عياشى در علم ، فضل ، ادب ، تبحر و تنوع علمى ، يكتاى زمان خود بوده است . »
عياشى همدورهء شيخ كلينى بود . بيش از 200 جلد كتاب از وى به يادگار مانده است .
در رجال ، تفسير ، طب ، نجوم ، قيافهشناسى و . . . دست داشت و كتاب نگاشت . تلاش وى به حدى بود كه گروهى وى را استاد كلينى ، عالم بزرگ شيعه دانستهاند . كشىّ از شاگردان وى بود . از خاكجاى وى اطلاعى در دست نيست .