1425 - 46673 - ( 14 ) داود بن فرقد گويد : « به امام صادق عليه السلام گفتم : شما دربارهء كشتن ناصبى چه مىگوييد ؟ حضرت فرمود : او خونش حلال است . ولى من بر خود تو مىترسم . اگر بتوانى كه ديوارى را بر او برگردانى [ خراب كنى ] يا او را در آبى غرق كنى تا نتواند عليه تو به آن كار شهادت دهد ، بكن . پرسيدم : نظر شما دربارهء اموالش چيست ؟ حضرت فرمود : هر چقدر كه بتوانى ، از بين ببر » .
1426 - 46674 - ( 15 ) از امام جعفر صادق عليه السلام دربارهء مردى كه بدگويى اميرالمؤمنين على عليه السلام را مىكرد ، سؤال شد .
حضرت فرمود : « اين شخص سزاوار است كه يك روز را هم زنده نماند و هركس كه به امام دشنام دهد ، كشته مىشود - آن گونه كه پيامبر صلى الله عليه و آله را دشنام دهد » .
1427 - 46675 - ( 16 ) امام باقر عليه السلام فرمود : « هر كس در مجلسى بنشيند كه به امامى از امامان در آن مجلس دشنام داده مىشود و آن كس بتواند حقّ امام را بگيرد و نگيرد ، خداوند لباس خوارى را در دنيا بر او مىپوشاند و در آخرت وى را عذاب خواهد كرد و نعمت شايستهاى كه از جهت معرفت ما به او داده است ، از او مىگيرد » .
1428 - 46676 - ( 17 ) مرازم گويد : « آن زمان كه حضرت صادق عليه السلام از نزد ابوجعفر منصور از حيره بيرون آمد ، با ايشان همراه بوديم . همان ساعت كه اجازهء خروج به حضرت داده شد ، حضرت خارج شد و در اول شب به منطقهء سالحين رسيد . در همان اول شب ، يكى از ماموران ماليات كه در سالحين بود ، راه را بر حضرت بست و به حضرت گفت : شما را رها نمىكنم كه برويد . حضرت به او اصرار كرد و از او خواست ولى او امتناع ورزيد و من و مصادف با حضرت بوديم . مصادف به حضرت گفت : فدايت شوم ! اين سگى است كه شما را آزار مىدهد و مىترسم شما را برگرداند و من نمىدانم كه كار ابوجعفر و من و مرازم چه مىشود ! آيا به ما اجازه مىدهيد كه گردن وى را بزنيم و پس از آن او را در نهر بيندازيم ؟
حضرت فرمود : دست نگه دار اى مصادف و همچنان حضرت از او در خواست مىكرد تا آن كه بيشتر شب سپرى شد . پس از آن مامور به حضرت اجازه داد و حضرت راه افتاد . آنگاه حضرت فرمود : اى مرازم ، اين بهتر است يا آنچه شما دو نفر مىگفتيد ؟ گفتم : فدايت شوم ! اين بهتر است . حضرت فرمود :
مرد از خوارى كوچك بيرون مىآيد ولى اين ، او را در خوارى بزرگ وارد مىسازد » .
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 853
مساهمون: السيد البروجردي
ص٨٥٣