( 1 )
مسألهء 3 - در حلّيت شكار سگ معلّم چند امر شرط است :
( 2 ) اول - اينكه : او را جهت شكار كردن ، روانه نمايد ؛ پس اگر بدون فرستادن او ، خودش براى صيد برود ، مقتول او حلال نمىشود ، اگر چه بعدا صاحبش او را وادار و تحريك كند . حتى - بنابر احتياط - اگر تحريك او در آن اثر بگذارد به اينكه دويدن او به سبب تحريك صاحبش زياد شود . و همچنين است حال اگر او را - نه براى شكار - بلكه براى كار ديگرى از دفع دشمن يا طرد درنده يا غير اينها ، بفرستد و اتفاقا با آهو برخورد كند و آن را شكار كند . و معتبر است كه جنس شكار - نه شخص شكار - قصد شود . پس اگر براى شكار آهويى بفرستد و با آهوى ديگر برخورد كند و آن را بگيرد و به قتل برساند در حلال بودن آن كافى است . و همچنين است اگر آن را براى شكارى بفرستد ، پس آن را با ديگرى شكار كند ، هر دو حلال مىشوند .
( 3 ) دوّم - اينكه : فرستنده مسلمان يا در حكم آن باشد مانند بچهاى كه ملحق به مسلمانى است به شرطى كه مميّز باشد ، پس اگر كافر - همهء اقسام آن - يا كسى كه در حكم كافر است مانند ناصبىها - كه خدا آنها را لعنت كند - او را بفرستند ، خوردن آنچه را كه او به قتل رسانده حلال نمىباشد .
( 4 ) سوم - اينكه : در وقت فرستادن او ، نام خدا را ذكر كند ؛ پس اگر عمدا آن را ترك كند مقتول آن حلال نمىباشد . و اگر از روى فراموشى باشد ضررى نمىرساند ، و احتياط آن است كه ذكر نام خدا در وقت فرستادن او باشد . پس به ذكر نام خدا قبل از آنكه به شكار برسد اكتفا نمىشود .
( 5 ) چهارم - اينكه : مردن حيوان ، به جرح و گاز او مستند باشد ؛ پس اگر به سبب ديگرى مانند مصدوم شدن يا خفگى يا خستگى يا رفتن زهرهاش ( زهرهاش بتركد ) از ترس يا از بالا بيفتد يا غير اينها باشد ، حلال نمىشود .
( 6 ) پنجم - اينكه : صاحب سگ ، به شكار در حال زنده بودن با قدرت بر تذكيهء آن ، نرسد ، به اينكه شكار را به طور مرده دريابد يا به طور زنده ببيند و ليكن وقت براى ذبح آن نباشد . و خلاصه اگر سگش را به سوى شكار بفرستد پس اگر بعد از اينكه سگ او را گرفت و گاز زد و شكار رام و تسليم شد به آن برسد و آن را مرده بيابد مذكّى است و خوردنش حلال است . و همچنين است اگر به صورت زنده آن را بيابد و ليكن وقت ، براى ذبح آن نباشد و همانطور بگذارد تا بميرد . و امّا اگر زمان براى ذبح آن باشد فقط با ذبح ، حلال مىشود پس اگر همانطور بگذارد تا بميرد ميته مىباشد . و كمترين چيزى كه به آن تذكيه درك مىشود اين است كه چشمهايش تكان بخورد يا پا بزند يا دم يا دستش را حركت بدهد . پس اگر اين چنين ديد و زمان براى ذبح آن وسعت داشت ، خوردن آن فقط با ذبح حلال مىشود . و همچنين است حال اگر بعد از گاز