( 1 )
كتاب وقف و نظائر آن
( 2 )
« وقف » ، حبس كردن عين و سبيل نمودن منفعت آن است .
و وقف فضيلت زياد و پاداش فراوانى دارد . و به سند صحيح از ابى عبد اللّه امام صادق ( عليه السّلام ) آمده كه فرموده : مرد بعد از مرگش اجرى پشت سر ندارد مگر به سه خصلت : صدقهاى كه در زمان حياتش به راه انداخته است كه بعد از مرگش جارى باشد . و روش هدايتى كه او آن را سنت نموده باشد و بعد از مرگش مورد عمل باشد . و فرزند صالحى كه برايش دعا كند « 1 » . و رواياتى به اين مضمون آمده است .
( 3 )
مسألهء 1 - صيغه در وقف معتبر است
و صيغه هر آن چيزى است كه بر انشاى معناى مذكور دلالت كند مانند « وقف كردم » و « حبس نمودم » و « سبيل نمودم » بلكه و « صدقه نمودم » در صورتى كه مقرون به چيزى باشد كه دلالت بر ارادهء وقف نمايد مانند قول او : « صدقهاى است ابدى كه فروخته و هبه نمىشود » و مانند اينها . و همچنين مانند « زمين خود را موقوفه يا حبس شده يا سبيل قرار دادم بر چنين . . . » و عربى و ماضى بودن در آن معتبر نيست بلكه جملهء اسمى كفايت مىكند مانند « اين وقف يا حبس يا سبيل شده است » .
( 4 )
مسألهء 2 - در وقف مسجد بايد عنوان مسجديت را حتما قصد نمايد
؛ پس اگر جايى را براى نماز نمازگزاران و عبادت مسلمين ، وقف نمايد صحيح است ليكن با چنين وقفى مادامىكه عنوان مسجديّت مقصود نباشد ، مسجد نمىشود ، و ظاهرا قول او : « آن را مسجد نمودم » كافى باشد اگر چه چيزى را كه دلالت بر وقف و جنس آن بنمايد ، ذكر ننمايد . و احتياط اين است كه بگويد : « وقف نمودم آن را به عنوان مسجد ، يا بنابراين كه مسجد باشد » .
هامش
( 1 ) وسائل الشيعة ، ج 13 ، كتاب وقف ، باب 1 ، ح 1 - 3 .