( 1 )
گفتارى در مورد مصرف زكات فطره
( 2 ) اقوى آن است كه جاى مصرف زكات فطره همان جاى مصرف زكات مال است ، اگر چه احتياط ( مستحب ) آن است كه به پرداختن زكات فطره به فقراى مؤمنين و فرزندانشان بلكه به مساكين مؤمنين اگر چه عادل نباشند اكتفاء شود ؛ و دادن زكات فطره به مستضعفين از مخالفين وقتى كه فقير مؤمن نباشد جايز است . و احتياط ( واجب ) آن است كه به هر فقير كمتر از يك صاع يا قيمت آن داده نشود . اگر چه عدهاى از فقرا جمع شوند كه زكات اين گونه ( كه هر يك يك صاع بگيرد ) به همهء آنان نرسد . و جايز است كه به يك فقير چندين صاع بلكه تا به مقدار مخارج سالش داده شود ، و احتياط ( واجب ) آن است كه بيش از مخارج يك سال به فقير ندهند و فقير هم نگيرد . و مستحب است خويشاوندان ، همسايگان و كسانى كه به خاطر دين ترك وطن كردهاند و فقها و خردمندان و ديگر كسانى كه داراى بعضى امتيازات هستند مقدم داشته شوند ، و ترك احتياط نشود كه فطره به شرابخوار و متجاهر به مثل اين گناه كبيره داده نشود . و ( همچنين ) دادن زكات فطره به كسى كه آن را در معصيت خرج مىكند جايز نيست .