( 1 )
اوّل : با سنگريزه ، جمرهء عقبه را رمى كند
و بايد بر سنگها عنوان « حصى » صدق كند پس با ماسه و با سنگ درشت و خزف و مانند اينها جايز نيست ، و در اين سنگها شرط است كه از حرم باشند ؛ بنابراين سنگى كه از خارج حرم است كافى نيست . و ( بايد ) بكر باشند كه و لو در سالهاى قبل با آنها رمى نكرده باشند ، و ( بايد ) مباح باشند ؛ بنابراين با سنگ غصبى و سنگى كه ديگرى آن را حيازت كرده بدون اذن او جايز نيست . و مستحب است كه از مشعر باشند .
( 2 )
مسألهء 1 - وقت رمى از طلوع آفتاب روز عيد تا غروب آن روز است
و اگر فراموش كرد تا روز سيزدهم جايز است و اگر تا بعد از سيزدهم يادش نيامد احتياط آن است كه در سال آينده و لو اينكه نايب بگيرد رمى كند .
( 3 )
مسألهء 2 - در رمى جمرات چند چيز واجب است :
اوّل : نيّت خالص براى خداى متعال مانند بقيه عبادات ، دوّم : افكندن آنها است بطورى كه رمى و سنگاندازى ناميده شود ، بنابراين اگر با دستش آنها را روى جمره قرار دهد كفايت نمىكند . سوم : اينكه افكندن با دست باشد ، پس اگر با پا بيندازد كافى نيست ، و احتياط آن است كه با وسيلهاى پرتاب نشود مانند « فلاخن » اگر چه بعيد نيست كه جايز باشد . چهارم : رسيدن سنگها به جمره ، پس سنگهايى كه به جمرات نرسد حساب نمىشود . پنجم : رسيدن آن به جمره به واسطهء پرتاب او باشد بنابراين اگر انداختن ناقص باشد ( كه به جمره نمىرسد ) و حركت ديگرى از حيوان يا انسان آن را كامل كند ( و موجب رسيدن آن سنگ به جمره شود ) كفايت نمىكند ، ولى اگر رمى كند و به سنگى يا مانند آن بخورد ( كمانه كند ) و از آنجا بلند شود و به جمره بخورد صحيح است . ششم : آنكه شمارهاش هفت ( سنگ ) باشد . هفتم : آنكه سنگها دنبال يكديگر باشند پس اگر يكدفعه آنها را بزند يك سنگ حساب مىشود ، و لو اينكه پىدرپى به جمره بخورند ، كما اينكه اگر آنها را پىدرپى بزند اگر چه يكدفعه برسند صحيح است .
( 4 )
مسألهء 3 - اگر شك كند كه آيا اين سنگها قبلا به كار گرفته شدهاند يا نه ؟
جايز است با آنها رمى نمايد ، و اگر احتمال دهد كه آنها از غير حرمند و از بيرون آورده شدهاند ، اعتناء نكند ، و اگر شك كند كه به آنها « حصى » گفته مىشود يا نه ؟ نمىتواند به آنها اكتفا كند ، و اگر در عدد زدن سنگها شك نمايد بايد به قدرى رمى كند كه يقين به هفت پيدا كند . و همچنين است اگر شك كند كه سنگها به جمره رسيده يا نه ؟ واجب است رمى كند تا يقين به رسيدن به جمره پيدا كند و گمان در آنچه كه ذكر شد در حكم شك است ، و اگر بعد از قربانى كردن يا سر تراشيدن در اصل رمى جمره يا در عدد آن شك نمايد اعتناء نمىكند ، و اگر قبل از قربانى و حلق ، بعد از برگشتن از رمى در عدد آن شك كند پس اگر شك در نقيصه داشته باشد احتياط آن