« وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ »
همانا كه اين كتابى است گرامى ، و باطل را از پيش و پس به آن راه نيست و از جانب خداوند حكيم ستوده فرود آمده است سوره فصلّت - آيه 42 )
« وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً »
( و اگر از سوى جز خدا بود همانا كه در آن اختلاف بسيار مىيافتند . سورهء نساء - آيهء 82 )
قرآن با همه چيزهايى كه در بردارد و معانى ابدى كه در آنست ، معجزه است . اعجاز آن در گذشت زمان و حوادث پياپى زندگانى آشكار مىگردد . به اين جهت حضرت رسول صلى الله عليه و آله ، همه آيات آن را بر مردم تفسير مىكرد تا معانى آن محدود به تفسير شود .
سوم : قرآن ، مفهوم « آبى » را كه هستى از آن ايجاد شده است معين نكرده است . در قول گرامى خدا :
« وَ كانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ »
( عرش خداوند بر روى آب است . سورهء فصّلت - آيهء 42 ) نيز مفهوم ( دود ) ى را كه آسمانها از آن به وجود آمده است روشن نفرموده است .
« ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ »
( سپس بر روى آسمان قرار گرفت كه دود بود » ( سورهء انبياء - آيهء 30 ) و معناى دوختن و شكافتن را معين نفرموده است :
« أَ وَ لَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ كانَتا رَتْقاً فَفَتَقْناهُما »
آيا كافران نمىبينند كه آسمانها و زمين به يكديگر پيوسته بود و ما آنها را از يكديگر گشوديم - سوره فصلت - آيه 42 )
چهارم : الفاظ قرآن در اين گونه مسائل با الفاظ علم تفاوت دارد . اما هدف و منظور هر دو يكى است .
پنجم : در قرآن آيات فراوانى وجود دارد كه آفرينش آسمانها و زمين را بيان مىكند ما معانى اين آيات را به شرح زير بيان مىكنيم :