است نيست شريكى از براى او واو راست پادشاهى و او راست ستايش بدست اوست خوبى و او بر هر چيزى توانا است نيست خدائى مگر خدا او را است نامهاى نيكو يا نيكوتر و تتمهء آنها اللَّه است و
واحد و صمد و اول و آخر و ظاهر و باطن و خالق و بارى و مصور و ملك و قدوس و سلام و مؤمن و مهيمن و عزيز و جبار و متكبر و رحمان و رحيم و لطيف و خبير و سميع و بصير و على و عظيم و بار و متعالى و جليل و جميل وحى و قيوم و قادر و قاهر و حكيم و قريب و مجيب و غنى و وهاب و ودود و شكور و ماجد واحد و ولى و رشيد و غفور و كريم و حليم و تواب و رب و مجيد و حميد و وفى و شهيد و مبين و برهان و رؤف و مبدى و معيد و باعث و وارث و قوى و شديد و ضار و نافع و وافى و حافظ و رافع و قابض و باسط و معز و مذل و و رازق و ذو القوة المتين و قائم و وكيل و عادل و جامع و معطى و مجتبى و محيى و مميت و كافى و هادى و ابد و صادق و نور و قديم و حق و فرد و وتر و واسع و محصى و مقتدر و مؤخر و منتقم و بديع
« مترجم گويد » كه در اين حديث غير از نام اول سى و سه نام ديگر مذكور است كه در حديث سابق مشروح شد مذكور نبود اما مرادف نه نام از اين سى و سه نام كه عبارت است از
بار و حافظ و عادل و قادر و مقتدر و قائم و ماجد و وافى و ولى
در آن مذكور بود و ترجمه شد يعنى
بر و حفيظ و عدل و قدير و قيوم و مجيد و وفى و مولى
و بعضى از اينها در اين حديث نيز مذكور است و شادى كه وجه تعدد همان دلالت بر حدوث و ثبوت باشد كه مفاد اصل صيغهء فاعل و صفت مشبهه است چون مبالغه و عدم آن بر حدوث مفاد مصدر و صيغهء مبالغه و غير انس و ترجمهء بيست و چهارم نام ديگر كه عبارت است از
ابد و مؤخر و مبدى و برهان و مجتبى و جامع و جميل و مجيب و محصى و محيى مذل و رشيد و رافع و شديد و ضار و معز و معطى و متعالى و معيد و مقدم و ذو القوة المتين و مميت و نافع و منتقم
در اينجا مذكور مىشود پس ميگوئيم كه ابد بفتح همزه و باء يعنى دائم و هميشه و قديم ازلى و مؤخر يعنى واپس اندازه و واپس برنده
التوحيد ( اسرار توحيد يا ترجمه كتاب توحيد ) ( فارسى ) — صفحة 242
مساهمون: اردكانى
ص٢٤٢