چرا كه ، اگر بر كافرى گواهى داده ، راست گفته است ، و اگر آن كس مؤمن باشد ، كفر بر گواهىدهنده برمىگردد . پس بپرهيزيد از طعن زدن بر مؤمنان » .
2773 / 6 . حسين بن محمد ، از معلّى بن محمد ، از حسن بن على وشّاء ، از على بن ابى حمزه ، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده است كه گفت : شنيدم از آن حضرت كه مىفرمود : « به درستى كه لعنت چون از دهان صاحبش بيرون آمد ، تردّد مىكند و مىگردد ؛ پس اگر محلّ روانى و موضع جواز آن را يافت ( به اينكه آن كس كه لعنتكننده او را لعنت كرده ، فىالحقيقه ملعون باشد ) ، در آنجا قرار گيرد . و اگر نه ، بر صاحبش رجوع كند » .
2774 / 7 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از حسن بن على ، از على بن عقبه ، از عبداللَّه بن سنان ، از ابوحمزهء ثمالى روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مىفرمود . . . تا آخر حديثِ پيش ، مگر آنكه در اين حديث است كه : « در ميانهء اين دو كس تردّد مىكند » .
2775 / 8 . ابو على اشعرى ، از محمد بن سنان ، از محمد بن على ، از محمد بن فضيل ، از ابوحمزه روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود : « چون مردى اف به برادر مؤمن خود بگويد ، از دوستى او بيرون مىرود . و چون بگويد كه تو دشمنى منى ، يكى از اين دو كافر مىشود . و خداى عز و جل عملى را از مؤمنى قبول نمىفرمايد ، با آنكه بدى را نسبت به برادر مؤمنش در دل گرفته باشد » .
2776 / 9 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از ابن سنان ، از حمّاد بن عثمان ، از ربعى ، از فضيل ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « هيچ انسانى نيست كه در برابر چشم مؤمنى طعنه زند ، مگر آنكه به بدترين انواع مردنها مىميرد ، و سزاوار آن باشد كه به سوى هيچ خوبى باز نگردد » .
باب در بيان تهمت و بدگمانى
152 . باب در بيان تهمت و بدگمانى « 1 »
2777 / 1 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از حمّاد بن عيسى ، از ابراهيم بن عمير يمانى ، از
هامش
( 1 ) . و تهمت ، دروغ و دروغ بربستن است . و ظاهر اين است كه تهمت ، برزخ ميان غيبت و بهتان باشد ؛ زيرا كه در تهمت ، وهم و خيالى هست كه در بهتان نيست ؛ چه اصل آن وُهْمَت بوده است ، و اين تاء كه در آن است ، بدل است از واو . ( مترجم )