باب در بيان اينكه مجلسها به امانت است
19 . باب در بيان اينكه مجلسها به امانت است « 1 »
3716 / 1 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از سهل بن زياد و احمد بن محمد ، هر دو ، از ابن محبوب ، از عبداللَّه بن سنان ، از ابو عوف ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت : شنيدم از آن حضرت كه مىفرمود : « مجلسها به امانت است » .
3717 / 2 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير ، از حمّاد بن عثمان ، از زراره ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : مجلسها به امانت است » .
3718 / 3 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد بن خالد ، از عثمان بن عيسى ، از آنكه او را ذكر كرده ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود : « مجلسها به امانت است ، و هيچكس را روا نيست كه حديث كند و خبر دهد به حديثى كه صاحبش آن را مىپوشد ، مگر به رخصت او ، مگر آنكه كسى كه به او خبر مىدهد ، ثقه « 2 » و معتمد باشد ، يا ذكر از براى صاحبش باشد به خوبى » .
باب راز گفتن با يكديگر
20 . باب راز گفتن با يكديگر
3719 / 1 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از حسن بن محبوب ، از مالك بن عطيّه ، از ابو بصير ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « چون گروهى سه كس باشند ، دو كس از ايشان با يكديگر راز نگويند ، بىآنكه صاحب و رفيق ايشان باشد ؛ زيرا كه در اين كار چيزى است كه او را اندوهناك مىگرداند و مىرنجاند » .
3720 / 2 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد بن ابى عبداللَّه ، از محمد بن على ، از يونس بن يعقوب ، از امام موسى كاظم عليه السلام كه فرمود : « چون سه كس در خانه يا حجرهاى باشند ، دو كس با يكديگر راز نگويند بدون صاحب خويش ؛ زيرا كه اين از جملهء آنها است كه او را غمناك مىسازد » .
3721 / 3 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از نوفلى ، از سكونى ، از امام جعفر صادق عليه السلام
هامش
( 1 ) . به آن معنى كه بيايد . ( مترجم )
( 2 ) . متن نسخه كافى در دسترس مترجم « ثقة » بوده ، اما در برخى نسخهها « فقهاً » به معناى « بينا » است .